Habsburgische Excurse.
259
Wirklich hatten die ungrischen und österreichischen Landstände
, welche am 5. März 1452 sich mit den Grafen von Cilli zur
„et apud Sanctitatem suam intercedat quod Sanctitas sua apud regiam Maje-„statem
interpellet, e lindem in form an do, ut Ladislaum permittat liberum,
„adire paternam haereditatem, rationibus et motivis legitimis praemissis, pon-„deratis
ctinspectis, ne propter impetum, quem Hungari, Bohemi, Moravi,
„Australes, Comites Ciliae, et alii amici Ladislai pro eius ereptione procut
„dubio facient, innumerabilia mala provenire contingat.”
Sehr bemerkenswert]! sind die Gründe, welche der Abgeordnete der
römischen Curie entwickeln soll, um sie zur vermittelnden Verwendung in
dieser Angelegenheit zu bewegen. „Ibi poterunt adduci omnia et singula com-„moda,
quae provenirent ex eo, si serenissimus Ladislaus per regem sponte
„libertati daretur, et praesertim de conversione regni Boliemiae, quia per
„Communionem vitae nostrae facilius possent ab errore converti, et hanc
„Conversionem, seu communionem parturiret libertas Ladislai, haec et alia,
„quae diserto referenti occurrerent.”
„In eventu vero, quod serenissimus Dominus rex Fridericus advertere
„non vellet, quod tune Sanctitas sua moveatur ad eius importunitatem, quod
„manum quomodolibet ad hanc causam in cadem aliquid mandando apponat
„(Pray hat opponat), quia illud forsitan non recipietur attenta multitudine,
„quorum interest, qui omnem animum firmaverunt ad eruendum Ladislaum,
„quod dem um cederet in dedecus Apostolicae auctoritatis, et exinde
„Sanctitas sua se regnis, ducatibus, et amicis Ladislai redderet suspectum,
„quod tarnen nefas esset dicere in summum pontificem.”
Diese Worte gingen in Erfüllung, die Excommunicationsbulle, welche
wir bald besprechen werden, blieb in Österreich ohne alle Wirkung, sie
wurde verhöhnt, vom Papste wurde an ein allgemeines Concilium appellirt.
Der päpstliche Legat Aeneas Sylvius fand es für nöthig, nach der Befreiung
Ladislaus P. das Verfahren der römischen Curie in einer kräftigen Rede zu
Wien bei der Versammlung im November 1452 zu vertheidigen, die wir ebenfalls
näher erörtern werden.
Sehr merkwürdig ist der drohende Schluss. „Item daret (Sanctitas sua)
„occasionem regnis, ducatihus, et amicis Ladislai praedicti, quod se jungerent
„Francigenis, et aliis, quibus adliuc in pectore residet, veile
„habere concilium generale, et facerent unam congregationem, quae summum
„errorem in Ecclesia universali inducere posset. Item quod Sanctitas sua
„patiatur illam causam si rex juridicc contendere velit (!)
„agitari coram principibus electoribus, ad quorum forum(?)
„haec causa directissime spectat.”
„Item reliqua, quae videbuntur conducere pro salubri expeditione
„causae principalis, suppleat providentia, et discretio consiliariorum et
„referentis.” — Es war mithin die Gesandtschaft nicht bloss ein Einzelner
sondern Mehrere (?).