60
Miklosich.
o.
Übersicht. Langes und kurzes o werden im erhaltenen
Zustande der Sprache gleich behandelt, nicht so tonloses und
betontes. I. o erhält sich, es mag lang oder kurz sein, in
betonter Silbe, wenn nicht a, §, e folgt: nod nödus. lok locus.
II. Tonloses o wird u, in einigen Worten g: utsid occido.
rgtund rotundus. III. Altes on, om wird auch in betonter Silbe
im, um, in einigen Worten §n, in: munte montem. plgmvng
pulmonem. IV. u für o ist in einigen Worten vorrumuuisch:
kurte, cors. V. Betontes o wird offen gesprochen, oa, wenn
a, g, e folgt: boatse, boatse vocem. VI. Anlautendes o geht in
einigen Gegenden in uo über: uom homo. VII. Das o im Auslaute
des Vocativs und des Imperativs ist eine Interjection:
dodmno für dodmng o. vino für ving o. VIII. Einzelnes.
I.
Langes und kurzes o erhält sich in betonter Silbe, wenn
nicht a, g, e folgt, in den meisten Worten: gibds gibbösus:
ebenso sgngtds, vgrtos usw. lor illörum. nod nödus. noi nös. plop
pöpulus aus pöplus, plöpus; mrum. plüpu. pompömum. rod rödo.
tot tötus: mrum. tot, tut: roman. töttus, tuttus. voi vös. Ebenso
bou bövem, eig. bövum: bovem würde bodu§ ergeben, domn
dominus, dor Sehnsucht: döleo. dorm dörmio. dos roman.
dössum. fok föcus. gros grössus. orz hördeum. kok cöquo.
koj, mrum. kolu, testiculus: cöleus. korb cörvus. körn cörnu.
lok locus, moj, mujdre, mrum. mdlu, humecto: *mölliare (vergl.
modle möllis). mor mörior. nostru nöster. noü növus. okiu
öculus. opt öcto. orb örbus. os ^össum. oü, roman. övum.
poi post, pork pörcus. rog rögo. ros, roHü ruber: röseus,
nicht russus, woraus mrum. po6cuou rüssu flavus. solcru söcer.
somn sömnus. sorg söror. sorb sörbeo. zbor völo: mrum.
azbdru. mrum. vomerg vömer. vom, vomdre: vömo. vostru
vöster. zoi jövis (dies), zok jöcus. mrum. potang trabs ist
dunkel, tok klopfe (das Klopfbrett todkg) ist it. tocco, dieses
nach Diez ahd. zuchön (zucken): das i Vorkommen von tok
im rumun. scheint der Ableitung des damit zusammenhängenden