792
Adler.
ad unisonum. Contra vero accipiat
unisonum et ex consequenti
quintam, tertiam, octavam,
tertiam bassam ita quod
penultima sit semper quinta.
Exemplum hic patet (F.)
VII. Incipit tractatus circa cognitionemcon
trapunc ti tamsecun dum
Francigenorum quam Anglicoram,
cum duabus et cum tribus
vocibus et cum quatuor compositis.
1. Et super hoc nota quod
quatuor sunt consonantie simplices,
scilicet due imperfecte,
scilicet tertia et sexta,
et due perfecte, scilicet quinta
et octava.
Et bene dico simplices quia
multe consonantie possunt esse
composite, nam sub tertia componuntur
XIH a et XX a ; sub
quinta componuntur duodecima
et XVIIID; sub octava componitur
XV a .
2. Unisonus autem, seeundum
Boetium, non est consonantia,
sed fons et primordiale principium
omnium numerorum: et
ex istis consonantiis sex sunt
perfecte et sex imperfecte; et
hoc intelligo tarn de simplicibus
quam de compositis, ut hic inferius
patet:
wieder mit den tiefen Terzen
anfängst und zum Einklang
kehrst. Der Contratenor aber
erhalte den Einklang und nachher
Quint, Terz, Octav, tiefe
Terz, so zwar, dass die Vorletzte
immer eine Quint sei. Es
folgt ein Beispiel. (F.)
VII. Abhandlung über die Kenntniss
des Contrapunktes bei den
Engländern und Franzosenu.zw.
mit zwei, drei oder vier Stimmen.
1. Es gibt vier einfache Consonanzen
und zwar zwei imperfecte,
das sind Terz und Sext,
und zwei perfecte, das sind
Quint und Octav.
Wohlgemerkt ,einfache' genannt,
weil viele Consonanzen
zusammengesetzt sein können,
denn aus der Terz werden zusammengestellt
die XIII und
XX (Tredez und XX a ); aus
der Quint die Duodez und
Nondez, aus der Octav die
Quindez.
2. Der Einklang ist aber
nach Boethius keine Consonanz,
sondern der Ursprung und das
Urelement aller Zahlen; von
jenen Consonanzen sind sechs
perfect und sechs imperfect,
und das gilt wie von den Einfachen
so von den Zusammengesetzten,
wie hier folgt: