Skip to main content Jump to sidebar

Full text : Sitzungsberichte / Akademie der Wissenschaften in Wien, Philosophisch-Historische Klasse Sitzungsberichte der Philosophisch-Historischen Classe der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften, Wien, 98. Band, (Jahrgang 1881)

Der  AverroiömoB  in  der  christlich-peripatetißchen  Psychologie.

253

Baconthorp’s  Zurechtsetzung  mit  der  eben  erwähnten  controversen
  aristotelischen  Stelle  beruht  auf  der  doppelten  Annahme, ­
  dass  das  eigentliche  Object  des  Intellectes  das  Seiende
als  solches  sei,  andererseits  aber  der  natürlichen  Ordnung  gemäss ­
  das  Singuläre  das  Primum  cognitum  sei. 1  Baconthorp
gibt  zu,  dass  das  Singuläre  nur  beziehungsweise  und  uneigentlich ­
  directes  Object  des  Intellectes  sei, 2  und  gemäss  der  Natur
des  menschlichen  Intellectes  nur  indirectes  oder  mittelbares
Object  sein  könne,  weil  das  menschliche  Erkennen  vom  unvollkommenen ­
  Erkennen  zum  vollkommenen,  also  von  der  Erkenntniss
  sub  universali  zur  Erkenntniss  des  Singulären  oder
der  vollen  Wirklichkeit  des  Objectes  fortschreitet. 3  Baconthorp
nähert  sich  durch  seine  Annahme  einer,  wenigstens  beziehungsweise, ­
  directen  Intellectiverkenntniss,  sowie  durch  Bezeichnung
des  Ens  als  des  dem  Intellecte  adäquirten  Objectes  Duns

ecce  iutellcctus  circumflexe,  i.  c.  sphaeraliter  discernit  quodquideratesse,
et  per  corisequens  objectum,  quod  praeeessit,  seil,  singulare,  fuit  objectum
  rectum.  1  dist.  3,  qu.  1,  art.  2,  §.  2.
1  Si  aliquid  impediret  quod  singulare  esset  primum  cognitum  ex  parte  objecti
  et  ex  natura  rei,  hoc  maxime  esset,  quia  non  continetur  essentialiter
  sub  geliere  vel  sub  specie  secundum  illud  Platonis;  desceudendo
enim  ad  specialia  jubet  Plato  quiescere.  Sed  hoc  nihil  est;  ergo  etc.
Proho  minorem:  Quia  si  ad  speciem  specialissimam  est  quiescenduin,
hoc  sic  intelligendum  est,  quod  de  individuis  non  est  quaerenda  scientia
(ut  probat  Philosophus),  sed  ad  speciem  est  standum  tanquam  ad  illud,
de  quo  potest  haberi  scientia;  sed  cum  hoc,  quod  de  individuo  non  est
scientia,  tarnen  est  essentialiter  contentum  sub  specie  specialissima.
V.  g.  de  Socrato  non  est  scientia,  et  tarnen  essentialiter  continetur  sub
ente,  quod  est  objectum  intellectus,  quod  est  propositum.  1  dist.  3,  qu.  1,
art.  2,  §.  3.
2  Nihil  prohibet,  quod  singulare  secundum  se  acceptum  et  absolute  sit  objectum ­
  indirectum  intellectus,  et  tarnen  quod  intellectus  ut  considerat
singulare  ut  in  liabitudine  ad  universale,  sit  objectum  quodammodo  directum, ­
  quia  sic  quodammodo  est  cum  eo;  et  hoc  est  ad  propositum  de
induetione,  qua  prohatur  universale  per  siugularia.  1  dist.  3,  qu.  1,
art.  2,  §.  d.
3  Ordo  naturae  est,  quod  primum  est  perfectissimum;  ideo  singulare,  quod
perfectius  esse  dicit  quam  genus  vel  species,  ex  parte  rei  est  prius.  Sed
in  intellectu,  quando  acquirit  sibi  scientiam,  est  ordo  generationis,  et  in
ordine  generationis  illud,  quod  est  prius,  est  imperfectius,  quia  in  generatione
  unumquodque  vadit  de  imperfecto  ad  perfectum;  ideo  ex  parte
intellectus  prius  cognoscitur  aliquid  in  universali  et  imperfeete.  Ibid.
            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.