Skip to main content Jump to sidebar

Full text : Sitzungsberichte / Akademie der Wissenschaften in Wien, Philosophisch-Historische Klasse Sitzungsberichte der Philosophisch-Historischen Classe der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften, Wien, 98. Band, (Jahrgang 1881)

Der  AvorroismuK  in  der  christlich-peripatetischen  Psychologie.

245

pollentiam  besagt,  dass  sie  wahrhaft  in  qualibet  parte  corporis
sei,  als  ob  sie  selber  ausgedehnt  wäre.'  Das  Totuni  compositum, ­
  dessen  Wesensform  sie  ist,  ist  ein  Extensum  per  accidens;
  der  nächste  und  unmittelbare  Grund  seines  Ausgedehntseins ­
  ist  die  Corporeitas  des  stofflichen  Leibesgebildes,  die
Ratio  prima  et  principalis  des  Ausgedehntseins  die  intellective
Form.  Das  Verhältniss  der  intellectiven  Form  zum  ausgedehnten ­
  Compositum  erläutert  Baconthorp  durch  das  Verhältniss
des  ausgedehntes  Punktes  zu  der  ausgedehnten  Linie,  in  deren
jedem  Theile  der  Punkt  enthalten  ist, 2  mit  dem  Beifügen,  dass,
sobald  einmal  die  intellective  Seele  als  Wesensform  feststeht,
ihr  Verhältniss  zum  ausgedehnten  Compositum  nicht  anders
als  in  der  bezeichneten  Weise  gefasst  werden  könne,  obschon
eine  positive  Nachweisung  dessen,  dass  es  sich  so  verhält,
nicht  möglich  ist. 3
Baconthorps  Annahme  einer  von  der  intellectiven  Wesensform ­
  des  Menschen  unterschiedenen  Form  des  Menschenkörpers
hat  ihren  Grundhalt  in  der  aus  Averroes  herübergenommenen
Lehre  von  der  Präexistenz  der  Formen  der  Körperdinge  in
der  Materie. 1  Diese  Lehre  ist  dem  Wesen  nach  dieselbe,

1  3  *1  ist.  18,  art.  1.
2  Supponamus  quod  punctus  esset  forma  substantialis  lineae  (sicut  supponunt.
  geometrae,  quod  punctus  flucns  causat  Iineam),  si  post  addamus  huic
suppositioni,  quod  punctus  nullo  modo  potest  dividi  nec  secundum  situm,
ncc  secundum  positionem  nec  secundum  extensionem,  nec  quocunquo  alio
modo  cogitabili,  sequitur  quod  punctus  sic  est  forma  substantialis  lineae,
quod  est  totus  in  tota  linea,  et  totus  in  qualibet  parte.  Ibid.
3  Animam  intellectivam  esse  totam  in  toto  et  totam  in  qualibet  parte  indivisam
  et  inextensam,  non  potest  hoc  probari  faciendo  probationem  per
ca,  quae  sibi  et  aliis  formis  substantialibus  conveniunt,  et  sic  procedere
via  probativa  et  affirmattva,  quia  in  multis  fugit  naturam  aliarum  formarum.
  Ibid.
4  Baconthorp  bezieht  sich  liier  auf  die  Erklärung,  welche  Averroes  zu
Aristot.  Metaph.  XTI,  text.  comm.  11  (d.  i.  Metaph.  XI,  p.  1069  b,  lin.  27  ff.)
gibt,  und  citirt  aus  derselben  folgende  Stelle:  Aristoteles  vult  narrare
quod,  quamvis  materia  prima  sit  una  secundum  subjeetnm,  tarnen  multa
est  in  potentia  et  habilitate,  et  quodlibet  ens  habet  cum  materia  Omnium
materiam  propriam  Sic  solvitur  quaestio,  quomodo  unumquodque
ens  fit  ex  ente;  non  enim  quodlibet  ens,  quod  fit,  fit  ex  quolibet  ente
in  potentia,  sed  unumquodque  entium  fit  ab  eo,-  quod  est  in  potentia  illud,
quod  fit,  i.  e.  ex  prnpria  potentia,  ita  quod  numerus  potentiarum  sit  sic.ut
            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.