662
P e t s c h e n i g.
Ueberlieferiuig- lautet in prouinciis nobis a deo concessis sc. e.
nolumus, während der Schluss der Stelle quasi diceret, . . . nolumus
gänzlich fehlt? — II, 43: et facio, o Eugeni, quod dicis.
Die Interiection ist in ß gewiss nur aus Nachlässigkeit weggefallen;
vgl. Pass. 11, wo dieselben Mss in den Worten ne
timeatis o populi gleichfalls das o weggelassen haben. — II, 54:
Tune clamare coepit beatus Eugenius: uideat deus uim quam patimvr,
cognoscat afflictionem, quam a persecutoribus sustinemus.
BVCaL: afflictionem persecutionem, M: afflictionem et
persecutionem; in ß fehlt persecutionem. Schwerlich kann dieses
Wort eine Glosse zu afflictio sein. Denn affligere und afflictio
sind im kirchlichen Latein mindestens eben so gebräuchlich
wie persequi und persecutio. Bei Victor selbst liest man I, 44
diuersis afflictionibus interficere, II, 52 afflictione et maerore
confecti, III, 65 dum adfligitur popidus, endlich III, 45 cum
diuersis eum persecutionibus adfligeret. Ich schreibe daher
afflictionem. persecutionum. persecutionum war zu persecutionem
geworden, wie II, 26 aetatum zu aetatem, oder wie
umgekehrt III, 56 in BC uirorem zu uirorum. In a blieb die
fehlerhafte Form stehen, während sie in ß, da sie nun störte,
weggelassen wurde, genau so wie es III, 11 mit supplicium
geschah; vgl. oben S. 660. Die Verbindung afflictio persecutionum
rechtfertigt sich schon durch das oben citirte perse-’cutionibus
adfligeret. Ausserdem verweise ich darauf, dass Victor
mit Vorliebe zwei Synonyma verbindet, von denen eines im
Genetiv steht; z. B. I, 6 palorum uectibus, I, 8 aedificiis aediam,
I, 11 dulcedo suauitatis, II, 52 disputationis conflictum, III, 43
poenarum suppliciis und vieles andere; sehr ähnlich ist II, 44
oppressionis nostrae calumnias. Was endlich persecutionum neben
persecutoribus betrifft, so vergleiche man II, 16 Sed. ideo istud
silere nequiuimus, ut impietatem regis . . . minime sileremus,
II, 55 libellimi de, fide conscripserant satis decenter sufßcienterque
conscriptum, III, 12 diem autem praestitutum adeo
pietas nostra constituit, III, 37 se ipse uoluntarie separare
uoluit, III, 59 deficiebant fame torquente defecti.