Die handschriftliche Ueberliefernng des Victor von Vita.
661
übrigenden Stellen ist Halm ß gefolgt-, er hält somit an diesen
die Classe a. für interpolirt. Dass dies jedoch nicht der Fall
ist, lässt sich unschwer erweisen. Die erste der in Betracht
kommenden Stellen ist II, 4: hoc fieri praecepit atque eis rescripsit
uel legatis ab eis directis dici iussit, ut sicut petierunt, uobis
episcopum quem uolueritis ordinetis, sub eo ut nostrae religionis
episcopi, qui apud Constantinopolim sunt et per alias prouincias
Orientis, ex eins praecepto liberum arbitrium habeant in ecclesiis
suis, qiäbus uoluerint linguis populo iractare et legem Christianam
colere. In BVCML ist überliefert ex eius praecepto episcopi
nostri liberum arbitrium. Da ohnehin nostrae religionis episcopi
vorausgeht, bleibt anscheinend kein Zweifel, dass dieser Begriff
in a durch Interpolation wiederholt ist. Doch dies ist keineswegs
der Fall: episcopi nostri ist der grösseren Deutlichkeit
wegen (und wohl auch aus stilistischer Unbeholfenheit) nochmals
gesetzt und nicht das einzige Beispiel dieser Art. Vgl. I, 48:
nouimus et alium ea tempestate nomine Saturum. qui cum lucidum
esset membrum ecclesiae Christi et prauitatem Arrianorum
libertate catholica frequenter argueret (fuit hie procurator domus
Huninci), conuenitur (= in ius uocatur) accusante Mariuado
quodam diacono, quem Huniricus infaustus singulariter lionorabat,
ut fieret Saturus Arrianus. Noch auffallender II, 53: uitantes
igitur nostri uociferationis tumultus, ne forte postmodum Arriani
dicerent, quod eos nostrorum oppresserit multitudo, deligunt de
se nostri, qui pro Omnibus responderent decem. ■— Es folgt II, 20:
claude ostium tuum et absconde te [pusillum] aliquantulum, donec
transeat ira dei. Esai. 26, 20 lautet der griechische Text äxozpußYjöi
[Atxpbv osjOV oaov. Wie man sieht, ist die Uebersetzung
der Worte piixpov oaov S'ov durch pusillum aliquantulum (,eine
kleine Weile') die wortgetreuere; somit liegt kein Grund vor,
von a abzuweichen. — II, 40: et praesertim ubi dixit: ,in prouinciis
nostris a deo nobis concessis scandalum esse nolumus‘: quasi
diceret ,in prouinciis nostris catholicos esse nolumus 1 . So a. Es
ist allerdings wahr, dass das in ß weggelassene nostris in dem
Edicte Hunirichs (§. 39) fehlt, da es dort heisst: et quia in
prouinciis a deo nobis concessis scandalum esse nolumus. Aber
ist einem Victor eine so geringfügige Ungenauigkeit im Citiren
zu verargen? Kann ferner hier auf ß ein Gewicht gelegt werden,
wenn man in Betracht zieht, dass in dieser Classe die