Emendationen zur Natnralis Historia des Plinius. IV.
439
die Natur hat den Menschen sie gelehrt. Auch die emplastratio
ihrerseits ist so entstanden, nämlich aus der inoculatio.
15, 36 Ab Ms (sorbis) locum amplitudine vindicaverint, quae cessere
auctoritnte, nuces iuglandes, quamquam et ipsae nuptialium
Fescenninorum comites: sie stehen zwar an Ansehen zurück,
haben aber doch auch Bedeutung und zwar als comites nupt.
Fescenn. Sillig wollte et getilgt wissen, da ihm die richtige
Beziehung entgangen war, auf die ihn schon das hinwieder
hierauf zurückweisende nee non et lionor iis naturae peculiaris
hätte führen müssen. 1 32, 65. Vgl. 16, 116 silvestriora omnia
tardiora. quaedam ex Ms omnino nee maturescunt: die Beziehung
von nee (tragen nicht blos spät) ist wenig angedeutet. 16, 244
oleastro quoque deputato quod gignatur vocant phaunos = oleastro
quoque deputato gignitur, quod vocant phaunos.
Häufig auch ist die Beziehung von et, quoque, die der
Schriftsteller im Sinne hatte, gar nicht zum Ausdruck gelangt,
eben durch et, quoque nur angedeutet, doch liegt uns hier fern,
dafür Belege beizubringen.
28, 114.
Reliqua ad veneficia pertinentia quae dicit (Democritus),
quamquam falsa existimantes, omittemus praetevquam ubi inrisu
coarguentium: dextro oculo, si viventi eruatur, albugines oculorum
cum lade caprino tolli etc.
So hat Detlefsen die Stelle gegeben, wiederum genau
nach der Ueberlieferung. Die Vulgata hatte coarguendum für
coarguentium eingesetzt, Sillig coarguetur. iam vorgeschlagen und
Jan darnach blos coarguentur aufgenommen. Die Ueberlieferung
schien also allen unhaltbar und ich muss mich diesem Urtheile
anschliessen. Denn nimmt man ubi als Conjunction, so würde
zwar die Ergänzung von ea dicemus aus omittemus noch angehen, 2
1 Sillig bemerkt z. St. ,eum sorbis in rebus nuptialibus locum aliquem
fuisae non sciaraus, vox et delenda videtur 1 .
2 20, 31 habentes eam feriri a serpentibus negantuif aut qui ante gustaverint
non laedi. 10, 144. 29, 20 Non deseram Catonem tarn ambitiösae artis invidiae
a me obiectum aut senatum illum qui ita censebat, idque non criminibus
artis arreptis: zu idque ist faciam zu denken, oder idque ist gesetzt,
als wäre defendam statt non deseram gesagt.