Emendationeü zur Naturalis Historia des Plinius. IV.
435
zwischen der Dosis von 2 und 4 Drachmen einerseits und der
stärksten Dosis von 6 Drachmen andererseits und nur die
letztere soll in Hühnerbrühe gegeben werden. Dem entspricht
aber der Wortlaut nur dann, wenn purgationi statt purgatione
gelesen wird. ,Wem diese Dosis (von 6 Drachmen) zum Purgiren
gegeben wird, dem wird sie in Hühnerbrühe gereicht.'
Zu der Ergänzung von datur zu e gallinaceo iure vgl. 28, 80
nec igni quidern vincitur, quo cuncta. 32, 2.
27, 138.
Trichomanes adianto similis est, exilius modo nigriusque,
foliis lenticulae, amaris, adversis inter se.
Ich linde den Wechsel des Geschlechts von similis est zu
exilius modo nigriusque, den alle Editoren unbeanstandet gelassen
haben, höchst auffallend. Zwar folgt auf neutrale und
maseuline Namensformen oft das Femininum, indem herba vorschwebt,
z. B. §. 137 Telephion porcilacae similis est. §. 13
Ageraton ferulacea est. Vgl. Sillig zu 25, 119 und zu 37, 5.
Oder es wird vom Neutrum oder Masculinum zum Femininum
übergegangen und umgekehrt: §. 26 Androsaemon sive, ut alii
appellavere, nscyron non absimile est liyperico .... §.27 usus
ad purgandam alvom tusae cum semine potaeque matutino etc.
§. 139 f. Thlaspi duorum gener um est: angustis foliis .... Alterum
tlilaspi aliqui Persicon napy vocant, latis foliis, radicibus
magnis, et ipsiim utile ischiadicorum infusioni. prodest et inguinibus
utraque. 25, 92 (Dictamnum) non est alibi quam in
Oreta, ramis praetenue, puleio simile, fervens et acre gustu, dann
§. 93 verum quidern dictamnum non nisi in asperis (nasci). 1
24, 82 milax, qui anthophoros cognominatur, similitudinem hederae
habet .... Quidam duo genera milacis dixere: alterum inmortalitati
proximum in convallibus opacis scandentem . . . ., dann
§. 84 illam esse milacem priorem cuius lignum ad aures sonare
diximus. vgl. 16, 153. 21, 116 quod ad cypiron attinet, Apollodorum
quidern sequar qui negabat bibendum, quarnquaih professus
efficacissimum esse adversus calculos . . . ., dann §. 117 sed,
1 Strack zweifelte ohne Grund an der Aechtheit der Ueberlieferung und
wollte verum gelesen wissen, Vorwort zum 3. Bde. S. VII.
28*