574
W erner.
vermochte. Demzufolge lässt sich auch gegen die authentische
Dichtigkeit des Textes, in welchem Aristoteles die von Baco
verworfene Erklärung wirklich vorträgt, ' keinerlei Einspruch
erheben. Mit etwas mehr Recht kann Baco behaupten, dass
Aristoteles, obschon er in seiner Schrift de sensu et sensato 2
eine Siebenzahl der Farben annehme, fünf Hauptfarben unterscheide;
3 nur war es nicht statthaft, sich hiefür auf den apokryphen
Liber Secretorum zu berufen. 1 Noch mehr nähert sich
Baco Aristoteles, wenn er die Fünfzahl der Regenbogenfarben
auf eine grundhafte Dreizahl zurückführt: Licht, Roth, Schwarz, 5
und demzufolge Giaucum und Grün als Mittelfarben zwischen
1 Meteor. III, 377 b, lin. 4: Ffyvexai oe xouxo (Färbung der Wolken), oxav
avcbpiäXo? 7) xou 7) Guaraai<;, xai X7) [aev kuxvov T7j os [xavo'v, xal xi]
jj.sv uoaTcoOcsrepov t?] o’ t)ttov * avaxXaaÖ£fa7)<; yap T7)<; otLsto; 7:po<; xov fjXtov
xb GyfjfAa [j.ev xou 7)X(ou oüy^ opaxai 8ta [j.ixpbx7)xa xcov ivojcxpwv, xo oh y ptop.a
oia xo iv avcop.aXo» cpaivsaOai Xapjcpov xal Xeuxov xov rjXiov, xpog öv av£xXaa07)
7) bMug, xo p.£V cpoivixouv cpocNezai, xo ge %paaivov ^ 1-avOo'v.
2 Vgl. Aristot. Sens, et Sensat. p. 442 a, lin. 20 ff.: sjcxa yap a[j.cpox£pa>v
(seil, xcov yujJLüiv xai xcov ypcop.axcov) £t07), av xig xi07), coGTUEp EuXoyov, xo
cpaibv piXav xi £tvat * XsfruExai yap xo £avOov [aev xoü Xsuxou Eivai MGizzp xb
Xixcapov xou yXux/og, xb ©otvtxouv oe xai aXoupyov xai rcpaaivov xai xuavoüv
(XExa^u xou Xsuxou xal piXavog, xa o’ aXXa |j.ixxa ix xouxtov.
3 Quinque sunt cölores principales ut albedo, glaucitas, rubedo, viriditas et
nigredo. Rubeus enim aequidistat ab extremis, et habet unum intermedium
respectu albi, et aliud respectu nigri. Quum enim Aristoteles dieit in
Sensu et Sensato, septem esse colores, hoc est verum dividendo giaucum
in plures gradus ut eaeruleum et puniceum, et similiter dividendo viriditatem
in gradus diversos; sed quinque principales colores sunt per naturam
distincti. O. c., p. 350. In der That fasst Aristoteles das ooivixouv
als einen Uebergaug des Rothen (7:opcpupoöv) ins Schwarze (Meteor. III,
p. 374 a, lin. 27 ff.) und das aXoupyov als Uebergaug von rpaoivov ins
Schwarze (Meteor. III, p. 374 b, lin. 31 ff.), so dass man in einem gewissen
Sinne von einer Reduction der Siebenzahl der Farben auf die
Fünfzahl bei Aristoteles reden könnte. Ob aber die von Aristoteles in
Bezug auf die genannten zwei Zwischenfarben angenommene Abschwächung
ins Scliwarze zu dem im Liber Secretorum aufgestellten und von Baco
adoptirten Princip der Farbenuuterscheidung passe, beantwortet sich von
selbst aus Baco’s eben angeführten Worten.
4 Quinarius est melior numeris omnibus, ut Aristoteles dicit libro secretorum,
et hoc quantum ad numerum certitudinaliter distinguendum, licet quantum
ad proprietatem naturalem in quolibet repertam ternarius sit melior.
O. c., p. 350.
5 Vgl. Aristot. Meteor. III, p. 374 b, lin. 10 f.