444

Horawitz.

iudicaro  potes)  meurn  habeat  occupatum  calamum.  Mutatam
esse  conditionem  in  calce  literarum  intelliges;  nactus  sum  diu
multumque  desideratam,  qua  fruar,  donec  parens  reuocarit  ad
se  ipsum;  id  eniin  nihilque  praeterea  uereor,  quamuis  esse
molestum  non  oporteat  uolenti  secundutn  naturam  parentibus
debitum  referre  pelargycum. 1  Sed  ad  tuas  annotationes  redeo.
Duo  eapita  ad  me  dedisti,  prius  ignis  et  aquae  mysteria  docet,
in  altero  mihi  alter  es  Apelles.  Prioris  capitis  dictio  (ut
omnes  tuae  epistolae)  prae  se  fert  beatissimam  facilitatem
fluitque  genuina  ubertate  luxurians;  contra  alterius  character
pressior  concinniorque  et  ex  breuitate  laconica  concludens
astrictius.  Quae  eapita  ubi  confero,  uideris  mihi  uirtute  diuersa
laudem  parem  consecutus  fidemque  fecisti  amplissimam,  eiusdem
artificis  esse  (quod  diuus  Erasmus  doeuit)  breuiter  et  copiose
dicere.  Vis  tarnen  libere  loquar?  Nescio  illud  unde,  sed  prioris
capitis  irnitatio  mihi  magis  est  cordi.  In  altero  floridus,  breuis
et  succulentus  sed  aliquanto  subobscurior;  prior  dulcem,  candidam
et  copiosam,  a  qua  tarnen  demi  nihil  possit,  orationem  et  quemdam
  non  iniucundum  gustum  prae  se  fert.  Verum  ego  egregie
ineptus  sim,  dum  haec  nugor;  nempe  quod  dici  solet:  sus  Mineruam.
  Res  ipsas, 2  hoc  est  iudicium  illud  tuum  acerrimum,
nunquam  satis  laudauero.  Crede  mihi,  mi  Brassicane,  multa
mihi  de  te  spoponderam,  sed  meam  expectationem  ualde  quam
superas,  quo  nomine  et  mea  et  publica  causa  maxime  laetor,
mea,  qui  te  amicum  tarn  sincerum  tamque  candidum  habeam,
publica,  quod  tantae  spei,  animi  et  diligentiae  uirum  legalis
disciplina  meruerit  adsertorem.  Vide  ne  cesses  aut  talentum
a  deo  creditum  in  terram  condas,  qui  sanctissimo  feruore  illud
excolere  coeperis.  Facito  denique,  ut  cum  primum  ad  me  scribas,
reliquas  etiam  tuas  annotationes  ad  me  des,  quiequid  miseris
bona  fide  nec  sine  tuo  honore  seruaturum.  Dedi  Erasmo  nostro
tuas  literas;  quid  respondeat  uidebis.  Quantum  iudico,  tibi  optime
vult  omniaque  fausta  et  iucunda  pro  tua  uirtute  precatur  et
nec  imprudens  augur  ominatur.  Si  preces  meae  nonnihil  apud
te  possent,  rogarem  Tubingae  maneres,  quo  frequentiores  tu  a
me  et  abs  te  ego  de  mutuis  nostris  studiis  literas  acciperemus.

1  cf.  Scho],  Aristoph.  Aves  1354.  Hesych.  u.  Suidas  u.  nsXapyixai  vopoi.
2  Die  Handschrift  hat  res  ipsa.