in iure et potestate Petri clerico transfundimus et perpetualiter
ad possidendum per hoc nostrae auctoritatis praecepto confirmamus
tarn ipsi quamque heredibus suis facientes exinde quicquid
ipsi visum fuerit. Unde praecipientes iubemus, ut nullus (rei)
publice minister vel administrator aliquam violentiam aut diminorationem
eidem vel eins lievedibus vel cui ipse dederit ex praedictis
rebus facere pertemptet, sed liceat eos quiete possidere et
cuicumque voluerit relinquere perpetualiter omni remota vexatione
atque diminoratione. 1
Das westfränkische Formular, nach dem drei Urkunden
geschrieben sind, 2 zeichnet sich aus durch das Fehlen der
Publicationsformel — der Text beginnt Nos ergo morem sequentes
praedecessorum nostrorum, regum atque imperatorum, libuit
celsitudini nostrae quendam fidelem nostrum N. de quibusdam
rebus proprietatis nostrae munerare 3 atque sublimare. Quae
siquidem res sunt sitae in . . — durch die Auflassungsformel
has siquidem res cum omni sua integritate perpetualiter in ius
proprium ad liabendum supranominato N. concedimus ac de iure
nostro in ius et dominationem illius sollempni more i transferimus
und durch die Uebertragungsformel eo videlicet modo ut quicquid
ab hodierna die 5 et deinceps facere voluerit, libero in
faciendum potiatur arbitrio, quemadmodum ex reliquis proprietatis
Lothars I. und Ludwigs II. B. 553, 659, 678 vgl. Bouquet 8, 365:
den ausseritalienischen Diplomen bleiben sie fremd.
1 Orig. nr. 40. Aehnlich Orig. nr. 85: concedimus habendum et in perpetuum
possidendum cuicumque donaverit vel . . reliquerit . . videlicet ea
ratione, ut nullus archiepiscopus episcopus dux marchio comes vicecomes
sculdachio seu aliqua magna vel parva regni nostri persona hanc nostri
praecepti oblationem aliquo modo violare praesumat.
2 Orig. nr. 117, 138, 159 im Archiv zu Chaumont, Fond de Langres. Das
Formular nur in Westfrancien unter Karl dem Kahlen und Ludwig dem
Stammler nachweisbar, B. 1679—1681, 1689, 1768, 1813, Bouquet 8, 496.
3 Sonst honorare.
4 Vgl. über diesen Ausdruck Ficker, Urkundenlehre 1, 110; derselbe nur
noch in zwei lothringischen Urkunden nr. 132, 99, sollemni donatione
Orig. nr. 145 in Auxerre.
5 Vgl. Ficker, Urkundenlehre 1, 108; diese Bestimmung fehlt sonst in den
Urkunden Karls, während sie unter Arnolf wieder regelmässig hier
auftritt.