Neue Fabeln des Babrius.
685
Ob Furia’s Lesung durch Versehen oder durch Conjectur entstanden
ist, lasse ich dahingestellt; jedenfalls kennzeichnet
dieser Vers allein sein Verfahren zur Genüge. ■— V. 6 V
statt
Vat. 155 — 124 ed. Eberh. V. 2 ist das von Furia herrührende
Oup.ßpav aus dem Texte zu entfernen und statt dessen
mit V 0up,ßpa einzusetzen. — V. 4 0io-ov V. — V. 5 fjp.epojcav V.
— 0y;ps'ßeiv V. — V. 6 iy.heßs V. — V. 7 lässt V sbre weg. —
V. 11 hat V yevvei^tyjv (sic!), nicht y svt 1 t1 0 v nach Furia; das
Richtige wurde bereits durch Coraes hergestellt. — V. 12
sßouXnj0£i V, nicht ^ßouÄ^O-f). — V. 14 y.adrpei V d. i. [j.o:0-/jaYj,
nicht das monströse p.aO^aetc, das Furia seine Entstehung dankt.
— %arov V. — V. 15 hat wpop-ax-^v, d. i. üpop.axtv statt wpop.ä'mv,
welche Form J. G. Schneider bereits aus dem von Furia gelesenen
ü)po(jict0v)v hergestellt hat. — V. 16 ä'W/Jßei V. — V. 17 xcpoovöv
V. — V. 19 otSa F, nicht oi§a<; nach Furia; die Stelle scheint
noch nicht ganz hergestellt zu sein.
0) Neue Fabeln.
Von den folgenden sechs Fabeln, welche aus dem Vaticanus
neu hinzukommen, ist die erste (Vat. 9) meines Wissens
bisher nicht einmal in einer Paraphrase bekannt; auf die zweite
(Vat. 130) gehen die Paraphrasen Coraes 248 und Furia 123
zurück; von der dritten (Vat. 135) existirt eine sehr gekürzte
und entstellte Prosafabel (Cor. 228). Den Fabeln Vat. 142
und 164 am nächsten stehen die Fabeln 108 und 116 der
bodleianischen Paraphrase. Vat. 192 ist in dieser Form neu;
denn die Prosafabeln Cor. 291 und Furia 197 setzen an die
Stelle des Repphuhns den Papagei.
Vat. 9.
nä-fO? äX(i)7r^ oux üttmOev kaxGiaa
ßouXa? Ixivet -zoivThac, ti TOiifcei.
Xüy.c? Se xaÜTYjv luXrjm'ov Osup^aap
eYY'us xppfffiXÖüiv io zpsa? /.aßelv y}tei.
Vat. 9 1 ’AXoj7ir)5 T.iyrfi V ajtoOev V 2 :ct>H)Xas V 4 TxpöaeXOöjv V Xaßfjv V
V)TEl V