448

H  orawitz.

quam  inaurari.  Non 1  sic  poterit  istis  ingenii  dotibus  deesse
splendida  fortuna.  Sed  suum  quaeque  tempus  habent  et  ut
Theocritus  ait:  ta  p.sv  Öspsoc  xa  oe  yiyvemi  bi  ys'.p.ojv.  Bene  uale.
Postridie  id.  Aprilis  1531.  Friburgi  Brisgauorum.
Erasmus  Rot.
■  mea  manu.
Inscript.  Ornatissimo  Juueni  Viglio  Phrysio  apud  Bituriges,. ­

Adscripsit  Viglius:  Accepi  Biturigibus  anno  1531.  18.  Maii.
Aus  der  Papenbr.  Nr.  2  der  Bibi,  Acad.  Lugd.  Bat.  durch  die  Giite
des  Herrn  Dr.  v.  Rieu  abschriftlich  erhalten.

Freiburg?  XVIII.  1.  November  1531.
Erasmus  an  Johannes  Choler.
S.  P.  Male  sit  isti  chiragrae  et  alio  demigret  ad  tali
dignos  malo.  I)e  Fuggeri  animo  nihil  unquam  dubitaui.  In  hoc
nido  hibernandum  est,  prorsus  expecto  grauem  tragoediam.
Hieronymus  Aleander  archiepiscopus  nunc  est  apud  Caesarem
legatus  cum  plenissima  potestate,  nec  dubito  quin  fuerit  Lutetiae ­
  et  hanc  Camarinam  mouerit  apud  Theologos,  ut  ederent
suas  determinationes.  Eodem  tempore  adfuit  illic  Eccius;  qui
quod  istic  subito  ceperit  ita  saeuire  in  me,  non  dubito  quin
fecerit  Aleandri  litteris  irritatus.  Aleander  quum  ante  annos
ferme  nouem  adferret  bullam  aduersus  Lutherum  hoc  animo
uenit,  ut  prius  perderet  Erasmum,  quam  quicquam  ageret  aduersus ­
  Lutherum  nec  eiusmodi  uoces  continuit.  Ac  tum  quidem
adnisus  est  pro  uiribus,  ut  me  extingueret,  sed  non  successit.
Nunc  irritatior  est,  quod  in  his,  quibus  respondeo  Alberto  Pio  2
subinde  taxatur  nemine  diplomatophoro.  Quidam  aulicus  Caesari
ualde  familiaris  subindicauit  mihi  hos  principum  conuentus  et
eruditorum  consultationes  nihil  esse  nisi  ceremonias,  ceterum

1  Ist  doch  wohl  non  und  nicht  nos  zu  lesen,  wie  der  Text  hat.
2  Albertus  Pius,  Fürst  von  Carpi,  Todfeind  Luther’s,  gerieth  in  einen
heftigen  literarischen  Kampf  mit  Erasmus.  Sehr  genaue  Darstellung  des
Streites  bei  Hermann  von  der  Hardt  (Hist.  lit.  Reformat.  p.  I.  107.  180).