Kritische Beiträge zum IV. Buche der horazischen Oden.
153
15. Iam lacte depulsum leonem
Deute novo peritura vidit:
17. Videre Raeti bella sub Alpibus
Drusum gereutem Vindelici (quibus
19. Mos nnde deductus per omne
Tempus Amazonia securi
21. Dextras obarmet, quaerere distuli;
Nec scire fas est omnia), sed diu
23. Lateque victrices catervae
Consiliis iuvenis revictae
25. Sensere, quid mens rite, quid indoles
Nutrita faustis sub penetralibus
27. Rosset, quid Augusti paternus
In 'pueros animus Nerones.
15. Statt iam (acte sind schon alle denkbaren und undenkbaren
Conjecturen vorgeschlagen worden, von Laehmann
z. B. ,iam (macteiy. Am einfachsten ist wieder ein Strophenauswerfer
zu Werk gegangen, Prien, der im Ith. Mus. XIII 352
ausser vielen anderen Strophen auch diese für interpoliert erklärt.
Der Sinn ist aber ganz klar und einfach: Dem Löwen gleich,
den auf der fetten Trift arglos weidend das Reh erschaut, um
schon zu sterben von dem Zahn des kaum der Milch und Brust
der gelben Mutter entwöhnten Thieres; so schauten Drusus,
als er am Fuss der Alpen Krieg führte, die vindelicischen
Rätier. Iam steht = modo = kaum, erst. Vgl. die Nachahmung
der Stelle bei dem bekannten Nachahmer des Iloraz Prudentius,
peristeph. X 662 ff.:
Amplexus unum de caterva infantium
Parvum nec olim lacte depulsum capi
Captumque adesse praecipi.t.
Unlateinisch wäre es auch mit Hülsenbeck (Berliner Zeitschrift
für Gymn. XVIII 709 — 712) ab ubere als Zeitbestimmung
zu fassen. So weit ich die Phrase verfolgen kann,
sie steht nie so, sondern immer abhängig von depelli (Verg.
Georg. III 187) oder rapi (Stat. Achill. II 184. Martial. IX 8, 3.
Claudian. in Eutrop. I 45).
SitznngBber. d. phil-hftt. CI. XC. Bd. I. Hft.
11