Hypothese über den Ursprung des Privilegium majus von 1156. 473
„et fidei eorum propalator, praeceptor potestatis Romanae” u. s. w.
heisst (oder vielmehr sich seihst also nennt) befreit das Land („terra
Orientalis”) auf ewige Zeiten von allen Steuern und Tributen
an das römische Reich 1 ) „quia ipsa et ejus liabitatores ante omnes
„illos, qui Romani Imperii subditi sunt, laudabiliter elucescit. — Nos
„volumus etiam, quod eadem terra in perpetuum liberaperseveret.”
„Etiam praecipimus nos ex romana potestate, quod cum nulla adver-„sitate
illa terra supranominata ab aliquo (etwa von König Rudolf)
„in aliquo molestetur, si quis autem contra boc faceret, quam cito
„boc perpetrasset, ille esse debet in hanno Romani Imperii et nun-„quam
inde tempore aliquo exire.” — Also frei ist die „terra orientalis.”
Niemand soll ihr etwas anhaben. — Siebt man nicht offenbar,
auf was es abgesehen? —
Das Privilegium des Julius Cäsar ist das Non plus ultra von unverschämter
Schmeichelei, die übrigens, wie wir sehen werden, ihr
gleichzeitiges (das heisst aus Ottokar’s Zeit) Seitenstück bat.
„Nos Julius Imperator. Nos Caesar et Cultor Deorum. Nos su-„premus
terrae Imperialis Augustus. Nos sustentator orbis universi
„plagae orientalis terrae suisque incolis romanam veniam et
„nostram pacem. Vobis mandamus per nostrum triumphum, quod vos
„illi praecelso senatori nostro avunculo p areatis, quoniam
„nos eidein et suis beredibus suaeque domus descendentibus dona-„vimus
vos in feudatariam possessionem perpetuo tenendam sibi et
„suis posteris in perpetuum relinquentes, quod nullam pote-„statem
super eos statuere debemus.” Also auch hier
Unabhängigkeit. Der Senator, das ist der Fürst des Landes,
welchen Julius Cäsar aus Courtoisie seinen avuneulus nennt, ist vollkommener
Herr. „Nos eis et dictis eis successoribus largimur omnes
„utilitates terrae orientalis memoratae.” •— Er hat alle Nutzungen
(gerade wie im „Majus”) — „Insuper Nos eundem Avunculum no-„strum
et omnes eius successores assumimus consiliarium in
stechlicher Wahrheitsliebe geltenden Tacitus „den Verleumder des
Nero!” — Der Mann gefiel ihm !
*) „Dicimus nos illam eandem terram in perpetuum quietam et absolutam omnis
„pensionis et census, qu i j am impositus estvel erit in futurum ab
„imperiali potestate aut a nobis vel successoribus nostris vel quibusvis
„aliis.” — Das ist der Vorläufer des „Majus,” die Gerechtsame hängen innigst
zusammen. —-