Analeeteu zur Geschichte der Reforraation und des Humanismus in Schwaben. 109
typis stanneis, Germano inuento (quo non melius sol, oculus
mundi, fons uitae, cereus orbis uidet) exibunt, uidebis bic me
de te honorificam fecisse mentionem, quamuis non pro dignitate
tua, sed quantum ingenii mei uena stridula admisit. Enchiridium
tuum nondum satis perlustraui, summe placet, si modo
tarn mala haberet, quam oua; faciam brevi habeas Ssvi'wv oe ie
Gugb? apwtoq. Quicquid ego possum, in tuis genibus situm est.
Demum quod me tarn benigne admones, habeas gratias innumeras.
Nam Salomon inter quatuor arduas res dicit sibi
aBuvar&tarov uiam uiri in adolescentia. Quicquid scribo, tibi
scribo, hoc est uiro, omni modo integro; praecipitantia icoXXoii;
alv.a TtSv y.axüv facit, ut graece scribendo aliquando palaestram
egrediar; tum amicum in te meum cor. Ego Virgilium lego,
non frigide, ut spero, frequenti auditorio, adolescentibus assiduis.
Habes hic sermonem meum, quem in principio studii habui,
cum perlegeris, iudicio tuo adscripto remittas. Videor enim
mihi bellus in hoc, poeticae diuae tutor. Ah, quanto gaudio me
D. Gabrielis fratris tui literae affecere, uellem scires. Profecto!
ni Alexander essem, Gabriel essem. Alexander orbi magnus
est, Alexandro orbis angustus est. ,Unus Peleio iuueni non
sufficit orbis, aestuat infelix angusto tramite mundi piscatorem
ictum sapere,' scripsi. Habui eum amicum quem tu nuper
salutabas, quicquid ego secum effudi, detulit ad uulgus, ut
multa, quae ego secum tamquam cum Harpocrate aliquo cum
pensili sera clauso tractauerim, jam magis aprica sint quam
in Plauti Comoedia Moechus. ,Nil prodest esse Epimethea, sed
Prometheum.' Amantissime pater, D. Michael, defendas me a
latranti grege, num(?) dentem dente iuuabit rodere. Tibi hoc
scribo alias secretum meum mihi. Vale bene meum decus, mea
sacra ancora. Gabrielen! terque quaterque saluta, cui et scribam,
si opportunitas, negotii magister, paulo plenius adspirauerit.
Tubingae, inter malleum et incudem. Anno restitutae salutis
MDXVIII. Mensis Julii die tertia. Gabrielis carmen ne Momum
timet. Taceo quod Brassicanum. Raro apud me sunt, qui ad te
eant. nuntii, alias omni momento meo Hummelbergio/scriberem.
Sed olim bene.
Fol. 99.
