264

Ü  o  r  a  w  11  z.

homine  utx-iusque  linguae  doctissimo  et  mei  (ut  uere  iudico)
studiosissimo  pereleganter  et  iucunde  prorsus  conscriptae  sunt.
Legi  eas  iterum  atque  iterum,  nec  iugi  lectione  animum  saturari
  potui  et  nolim  uelim  saepius  repetere  cogor,  adeo  me
nescio  qua  interna  laetitia  adficiunt,  ut  magis  nihil.  Nescio
quid  suauius,  iucundiüs  et  gratius,  quam  ab  ignotis  eisdemque
eruditissimis  uiris  salutari  et  diligi.  Virtus  reuera  est,  per  quam
ad  mutuum  amorem  allicimur  et  impellimur.  At  non  mea  (ut
uerum  fatear)  sed  tua  potius,  qui  apud  Viennam  Au  striae  agens
ad  nescio  quam  me  commendationem  tantam  de  me  uirtutis  et
eruditionis  opinionem  illico  cepisti,  ut  plurimi  feceris,  si  me
tuo  rogatu  Ioachimus  1  salutaret,  tuasque  ad  me  literas  amoris
erga  me  tui  testes  polliceretur,  quod  cum  utriusque  amantissimus
  non  minus  diligenter,  quam  libenter  fecerit,  ego  ne
despectitius  et  ingratus  uiderer,  tibi  uicissim  ut  aequum  erat
salutem  precatus  sum  et  ita  quidem,  ut  antiquam  illam  aduersum
te  beneuolentiam  in  amicitiam  sanctam  et  utrique  nostrum  gratissimam
  dextro  hercule  et  feliciter  (arbitror)  transtulerim.  Quam
inde  carissime  Nicolae  non  unico  solum  uerbo,  sed  pluribus  et
integra  epistola  studuisti  uincire  simulque  primas  in  lioc  amieitiae
  munere  occupare,  nimirum  ut  me  humanitate  uinceres,
qui  felicibus  auspiciis  et  coelitus  (ut  auguror)  uictoriosum  hoc
nomen  sacra  in  unda  Christo  renatus  indeptus  es,  et  a  futuris
uictoriis  tuis  Nicolaus  adpcllatus.  Pulchrum  certe  hoc  uictoriae
genus,  alios  non  modo  eruditione  multiiuga  et  ingenuis  et  probatissimis
  moribus,  a  quibus  summe  laudaris,  sed  etiam  humanitate ­
  et  beneuolentia  in  Musarum  cultores  omnes  integerrima
superare  atque  deuincere.  Quo  et  si  me  iam  deuiceris,  tarnen
herbam  olim  reddes 2  et  me  uictorem  agnosces,  quum  superuni
munere  saluus  paternos  in  lares  üq  siq  p.ax«pwv  vYjcouc  reuersus
et  pristinae  tranquillitati  otioque  illi  literario  omnium  iucundissimo
  restitutus  fuerim.  Nuncnunc  enim  frigidis  quibusdam  negotiis
  occupatus  et  detentus,  quibus  omne  teinpus  contero,  neque
  mihi,  neque  tibi  satis  facere  queo,  tametsi  maxime  uelim.
Proinde  gratus  mihi  animus  tuus,  grata  amicitia  tua,  cum  ob
studiorum  similitudinem,  tum  ob  morurn  (ut  scribis)  concor-1

  Joachimus  Egellius,  die  Hs.  ,Ioacimus‘.
2  Erasmi  Adagia  316.