$&•*  -3JE  *W.

Analecten  zur  Geschichte  des  Humanismus  in  Schwaben.  (1512—1520.)  255
assessorum  animos  mouere  tentabat,  quibus  cum  literis  nihil
unquam  fuit  commune,  cumque  respondendo  plura  refellissem,
tandem  decernitur,  ut  exemplum  de  Rauricis  expungerem  et
gymnasium  nostrum  breui  epistolio  erga  gentes  exteras  commendarern,
  quod  quidem  feci,  etsi  id  admodum  paree  et  in
morem  laconicum  laudauerim.  Iniuncto  tandem  mihi  iuramento
ne  quidquid  scripserim  in  gynmasii  nostri  dedecus  et  coiitumeliam
  patrauerim,  hoc  ut  sancte  praestare  potui,  praestiti.  Sic
lis  nostra  omnis  de  uillo  caprino  dirempta  est,  nec  secus  quam
recensui  res  acta  est.  At  Fama  humi  serpens  primo  tenuis  quidem, ­
  uerum  in  sublime  euolitans  uires  acquirit  eundo,  mensuraque
  fieri  crescit  et  auditis  aliquid  nouus  adiicit  auctor. 1  Quicunque
  ergo  maius  quiddam  quam  calamo  perstrinxerim  de  me
aut  fingit  aut  obtrectat,  nebulo  est  et  falsitatis  assertor.  Qua
de  re  Hummelberge  humanissime  quantum  leuamenti  et  gaudii
ex  iucundissimis  literis  tuis  conceperim,  non  est  facile  dictu,
quem  rebus  meis,  quas  turbulentas  esse  putaueras  plurimum
misertum  fuisse  intellexi;  ob  id  me  tibi  obsequentissimum  quibuscunque
  in  rebus  tuis  obeundis  semper  futurum  polliceor.
Habes  itaque  uberem  ridendi  materiam  et  copiam;  risisset  enim,
quem  natura  finxisset  agelaston.  Ex  museo  meo  Tubingio  tibi
et  Musis  scribo,  a  barbaris  enim  nostris  nil  tutum  est.  Vale
literarum  bonarum  et  honestarum  assertor  strenuissime.
Aus  dem  Cod.  lat.  Monae.  4007,  fol.  49.
Ravensburg.  XXII.  7.  October  1513.
Michael  Hummelbergius  Rauonspurgensis  Henrico  Bebelio
poetae  suo  Salutem.
Quod  in  graecis  sententiis  restituendis  rem  tibi  gratam
fecerim  est,  quod  maxime  gaudeam.  Si  quid  aliud  est  impera,
eurabo,  tibi  morem  geram,  modo  non  sit  onus  impar  uiribus
neque  etiam  res  leuiuscula,  ob  quam  praeter  decorem  meum
ui  concertationem  deueniam  et  simul  uulgi  fabula  fiam.  De
Erasmi  nostratis 2  immatura  morte,  quae  inaudieram  iam
1  Vergl.  Verg.  A.  IV,  175.  Ovid.  Met.  XII,  39.
2  Diese  Aeusserung  ist  wieder  ein  Beweis,  wie  allgemein  Erasmus  damals
schon  als  Deutscher  aufgefasst  ward.