Zur Biographie und Correspondenz Johannes Reuchlin’s.
173
erga te amore atque praecipuo studio te semper saluere et ab
infelici Ilio 1 longe abesse uelim, ut in altissimo quopiam et
tranquillo secessu literario otio omnium beatissimo liberius
uaces, deque bonarum literarum studiosis optime more tuo
merearis. Quibus et literis ipsis ut diutissime v-at mkp xbv y.axaloyov
2 superstes sis, ex animo aperto pectusculo, quoties sacris
operor, Deuin Optimum Maximum precor. Adeo fecunda est
liaec studiosa et uera amicitia nostra, ut uel in seriis et sacris
tui memoriam semper mihi pariat, certe non infructuosam omnino.
Sed ehö clarissime Capnion benene omnia tecum quod
relicta Stutgardia Angelostadium secessisti; an non bene ? xouxo
o’ e^aüoa [dj '/.süöe vom 3 quid insuper agas, ut ualeas, ubi futurus
sis. Et si quid est, quod me oblectare putes, non grauatim
uelis scribere, amice moneo: nam humanior es, quam ut exorari
uelis, bumilia dumtaxat et uulgaria peto, qui in spiendidis
honoribus et rlegotiis non uersor. Sed humi repens pjSev
uxsp xrjv rsqpav <ppovswv Deo (utinam uere dixerim) mihi et amicis
uiuo et ualeo, si ualere est <p(Xw [aoucsiw assuetum in exilio et
ruri sub ficu illa euangelica anxium desidere et caro timere
capiti, dum undique circumstrepunt ot xoo Aio<; ulob ey.-^ßoAou ’AtoXauvo?
toi 4 atque adeo, ut fugae nusquam relictus sit locus. Sic
quidem nos Suvjßou? omni scelerum genere insignes äptou ixöXep.o;
xe oap.a y.at Aotp.bq. 5 At Di olim melius, neque semper arcum
tendit Apollo. 0 Melanchthona nostrum a glorioso theologistarum
pyrgopolynice 7 Theonino dente 8 lacerari permolesto fero animo. 9
Vereor ne indigne prouocatus castam eloquentiam suam turpi
maledicentia dehonestet, et quam bonis literis debet operam,
1 ,Ilion infelix 1 ist wolil Stuttgart.
2 Demosthenes.
3 11. I, 363.
4 Hom. II. I, 9, 14.
5 II. I, 61.
6 Hör. Od. II, 10, 19.
Beiname des Bramarbas in Plautus Miles I, 1, 56.
8 Hör. Ep. I, 18, 82.
0 Offenbar ist unter dem ,Pyrgopolynix‘ Eck gemeint, — auf den dieser Titel
auch gut passt — der ärgerlich über Melanehthon’s Antrittsrede zu Wittenberg,
in der ihn der junge Gelehrte mit Tartaretus, Bricotus u. A. zusammen
nannte, diesen mit Schmähungen überhäufte, cf. Schmidt,,
Philipp Melanchthon. Elberfeld 1861. S. 39, besonders aber 41 ff.