170
Horawitz.
potes, quo te adeo amo et beneuolentia complector, ut alium
neminem. Siquidem iucundissimum mihi est tua frui amicitia )
te saepe in ore, semper in corde habere, te literis salutare et
dulcia tecum miscere alloquia, quae etiämnum frequenter meus
sibi fingit animus, dum tuas crebrius in manus sumo literas,
lectito et suauiter exosculor atque tuam in Omnibus rebus
moderationem atque uirtutem mente uoluto, qua sola — uel
suffossis terra libellis 1 — maestum animum exhilarare potes et
omnem fortunam susquedeque et constantissime ferre. Libertate
gaudebas et otio sub tyranno, nunc uero seruitute et curiae
negotiis distringeris sub optimatibus et uisus es mihi hoc ferre
submolestius. Certe si pensius cogites, quae libertas fuerit eo
subesse tyranno, qui non modo ad suum commodum cuncta
moliebatur, sed etiam in omnium luavoXeOpt'av paulatim duro
ferebatur animo et aeque in omnes et malos et bonos crudeliter
desaeuiebat, iam non pristino otio praesens negotium
commutaueris, sed seruitutem hanc libertate illa opinor, praetuleris.
Praestat nonnunquam tbv vouv lyo'n' «v8pa v.oä Suvap.£vov
öpäv tcXsov tt twv aXXwv, occupationum procellam sub optimis
magi stratibus virtute atque probitatis integritate praestantibus
fortiter ferre et coinmunem utilitatem prudentia consilioque
iuuare, quam sub seuero ac truci et nusquam non metuendo
tyranno ab omni publico munere uacare. Sed de his satis.
Quod te uehementer diligit et ueneratur generosus dominus
Christophorus Svarzenbergius, agit, quod suo iure debet; pateris
et tu lubens merito a tanto lieroe te amari; gratulare illi meo
nomine maximum illum praefecturae Ducatus Wirtenbergensis
honorem. Ph. Melanchthonem illustri Saxouum principi carum
esse et cum surnmo honore uarias linguas publicitus profiteri
multum gaudeo, nam amo adulescentem ingenio adeo nobilem. 2
1 Reuchlin hatte aus Furcht vor der Belagerung Stuttgarts seine Bücher
vergraben, wie er Hummelberger unter dem 29. Juni 1519 schrieb,
cf. Geiger, Correspondenz 314.
2 Bezieht sich auf den in vorhergellender Note erwähnten Brief Reuchlin’s,
in dem dieser von der Ehre spricht, die der mit dem philologischen Lehramte
in Wittenberg betraute Ph. Melanchthon bei Kurfürst Friedrich von
Sachsen geniesst. Friedrich von Sachsen hatte Reuchlin um einen Professor
des Griechischen gebeten, am 7. Mai 1518 empfahl Reuchlin
Melanchthon, der am 24. Juli seine Berufung nach Wittenberg erhielt
und im August dahin reiste; am 25. traf er daselbst ein.