«»r  ^  m  ii  in  whiibbi  hm

156  Horawitz.
existimerisque  ab  aemulis  (quibus  nisi  infelicissimus  caruit
nemo)  mutuam  laudem  laudibus  emptitare  ac  tritissimum
uerbum  saepius  audias  ,mutuum  muli  scabunt' 1  ,v.od  io‘  SotuToXo?
oäxt’JAov  vfered.  2  Praeterea  addis  tuae  gloriae  me  tibi  amicum,
ego  pariter  honori  meo,  te  mei  studiosum  esse.  Hinc  illud
quod  tu  cupis  et  ego  lubenti  feram  animo,  semper  gratum  et
uoluptati  mihi  erit,  puto  qui  te  fratrem  meum  cognomines  et
tuas  ad  me  omnes  tanquam  ad  fratrem  fide  et  caritate  inscribas
y.at  Tacroe  tccc  Ep.ag  ws  tw  äcshow  tw  tpihxdTW  potissimuin,
ut  in  meorum  albo  te  non  postremum  agnoscas  utpote  cuius
amicitia  cum  ob  eruditionem  et  similia  studia,  tum  ob  sinceram
animi  probitatem  me  plurimum  oblectet.  Proinde  tuis  illis  tersissimis
  nihil  mihi  carius  nihil  suauius,  praesertim  si  clarissimum
  et  nullis  saeculis  non  dignum  Capnionis  nomen  cum
merita  honoris,  dignitatis  et  uirtutis  praefatione  insertum
habeant.  Quod  reuera  nunquam  sine  animi  stupore  inaudio,
adeo  huius  rriri  aooou  y.at  oty.afou  y.avovoc  t’  apSTi)?  mäurji;  y.at  opG4-ttjtos
  miram  doctarum  linguarum  eruditionem  et  animi  candorem
  et  puritatem  suspicio  et  admiror.  Contra  uero  eorum
qui  furia  agitati  et  liuore  perciti  negotium  insonti  exhibuerunt
detestor  et  damno.  Arbitror  sane  eos  suas  mauere  poenas  quas
tandem  luent  malis  modis.  Superciliosum  genus  hominum,  obscurum
  et  sibi  soli  placens  dum  musice  et  docte  nihil  edere
nouit,  claros  uiros  maledictis  incessere  et  ipsorum  ex  doctissimis
scriptis  parcam  gloriam  infixo  dente  theonino, 3  liuido  ore  arrodere
decreuit,  ut  saltem  apud  male  eruditos  et  ignauum  popellum
qualemcunque  famam  aucupetur.'  Causa  ista  ocularis  speculi
quem  finem  habitura  sit  aoyjAov  ecxtv;  ,adhuc  sub  iudice  lis  est‘,
quam  feliciter  succedere,  ut  meo  iure  debeo,  semper  opto,
etiam  non  omnino  male  spero.  Insuper  gratissima  mihi  salus
qua  me  Schurerii  hominis  perlepidi  nomine  impertis,  certo
liabeat  Matthias  1  ille  optimus  me  semper  similem  mei  et  niliil

1  Erasmi  Adagia  262.
2  vItztzi  späteres  und  wenig  gebräuchliches  Präsens  statt  io,  gewöhnlich
in  formelhafter  Verbindung  mit  yz\p  e.  g.  a  /jXp  tav  yjXpa  vfCst  Epicharm.
b.  Plat.  Ax.  p.  366.  Die  Hs.  schreibt  übrigens  SaxTiXog.
3  Dente  fehlt  in  der  Hs.  cf.  Hör.  Epist.  1,  18’  82.  (
4  Mathias  Schurerius  (Schürer)  aus  Schlettstadt  gab  unter  dem  Namen
M.  Granarius  um  1501  zu  Strassburg  eine  ,Grammatica  noua‘  heraus.