145

Zur  Biographie  und  Correspoüdeuz  Johannes  Reuchlin’s.
Rom.  XVII.  24.  Januar  1516.
Michael  Hummelbergius  Rauenspurgensis  Petreio  Aperbaccho
Erphurdiano  Pliilosopho  et  Iureeonsulto  Suo.
Salue  mi  carissime  Petrei!  Scripsisti  ad  me  prior,  collaudo.
  Ego  nisi  quae  te  regio  excepisset  ignorassem,  certe  non
fnissem  posterior.  Quid  hic  agam  non  tarn  bene  scire  uideor,
quam  tu  belle  scribis.  Praeripuisti  mihi  hanc  ad  te  scribendi
ansam,  dum  adeo  compertum  habes  anxiam  istam  et  sollicitudinis
  plenam  uitam  quam  in  perpetua  tribunalis  rotae  uolutione
non  tarn  uiuo  quam  suspiro.  Quam  uero  tu  aetatem  nunc  musice
ag-is,  quia  Musis  et  optimorum  quorum  uis  auctorum  libris  ineumbis,
  quorum  supellectilem  habes  undiquaque  ornatissimam,
agis  probissime  et  ut  eiXsy.aXov  avSpa  cum  primis  decet  cuius  uel
praecipuum  munus  est,  animum  ueris  disciplinis  adornare.  Nee
me  hercule  quod  apud  tuos  agas  aliud  est,  non  enim  nisi
respuas  tuorum  rationem  habere  istic  opinor  tanta  ut  hic  ludo,
Baccho,  Somnoque  licentia  ubi  morum  grauitate,  dignitatis  decore,
  atque  consilii  maturitate  semper  sapere  et  te  et  cognatos
maxime  commendare,  ornare  atque  iuuare  oportebit,  quod  ni
feceris  ab  seueris  illis  Catonibus  piaculum  censetur  omnium
maximum,  aut  elegantissimis  humanissimisque  1  castarum  Musarum
  amatoribus  frequenter  congrederis  tuoque  rnore  uarios  et
lucundissimos  misces  sermones.  Quos  uiros  in  tarn  celebrato
et  antiquo  gymnasio  facile  reperire  est  quamquam  non  multos
at  aliquos  paucos  et  eos  omnigenis  disciplinis  eruditissimos
quibus  pro  uotis  utaris  perfamiliariter.  Puto  autem  Eobanum
poetam  eo  ingenio  praeditum  ut  ne  ingeniosissimo  quidem
Nasoni  cederet,  tantam  sua  poemata  maiestatem  prae  se  ferunt,
ut  illum  referat  omnino  eiusque  animam  pythagorica  immigratione
  auguretur  excepisse.  Quae  tu  de  eo  ipso  uiro  scripsisti
honorificentissime  Huttenus  asserit  ueris  ueriora.  Dein  Urhanum
philosophuni  tibi  amicissimum, 2  cuius  uariam  eruditionem  ex
1  Die  IIs.  hat  ,humanissimi‘.
2  Bei  Hutten  und  Eoban  Hesse  genügt  es  wohl,  auf  Strauss’  Meisterwerk
und  Böcking’s  mustergiltige  Ausgabe  zu  vei'weisen,  über  Heinrich  Urbanus, ­
  den  Georgenthaler  Cistercienser,  den  Freund  des  Mutianus  Rufus,
namentlich  die  treffliche  Darstellung  Kampschulte’s,  U.  Erfurt  (passim.,
Sitzuugsber.  d.  phil.-liist.  CI.  LXXXV.  Bd.  I.  Hft.  10