615
facere, vel breuioribns perstringere, sicut temporis et personarum
dispositio exigere videbitur, quibus vel acceptis, vel recitatis incipient
conuenientioribus item et magis aptis verbis, eisdem Sere
nissimis Regibus et Regine nostro nomine vehementer gratulari
de hoc suo Conuentu tarn celebri, quam optato, et necessario, qui
Nos singulari affecerit leticia, maxime quod tanti Reges, tum animo
tum sanguinis glutino nobis coniuncti, post desideratos mutuos
suos complexus, post dulces affatus, fraternasque salutationes,
atque familiaria colloquia, quibus gestiat animus noster interesse,
sint et prouide et sapienter de necessitatibus, tum magnis, tum
grauibus, incumbentibus communibus Regnis ac Dominijs, tractaturi,
et iudubie ijs medijs, et modis, qui opportuni, et accommodati
videbuntur, eiuscemodidifficultatibus, necessitatibus, periculis, siue
in generali, siue in particulari consistant, prouidebunt, et consulent,
que indies non solum per eadem Regna Dominiaque nostra communia,
sed etiam per alia Christianitatis tum Regna, tum Potentatus
atque Prouincias, maiori cum periculo, et dubia publicarum
rerum administratione, humaneque sotietatis perturbatione, vbique
arripiant fomenta, propter que tollenda tum ob pleraque alia multa,
et varia, in meliorem securioremque modum et viam reducenda,
hunc Conuentum indictum et susceptum esse non ambigamus,
quem etiam velut omnibus rebus prolicuum et salutarem futurum
maxime cominendemus, et probemus, qui etiamsi vel rerum status
tranquillior, vel mitior istius temporis conditio esset, tarnen non
poterat non esse ad splendorem et benefitium omnium nostrum,
caeteris autem maximae consolationi. Proinde Nos ingenti fuisse
gaudio perfusos, vt intelleximus pro presentibus necessitatibus
subleuandis ipsos conuenire decreuisse, quorum consilio, prudentia.
et virtute rebus iam lapsis vel inclinatis succurri, immiuentibus
vero turbationibus, adhuc in tempore obuiari possit.
Attamen Nos, sicut solet mihil tarn pleno gaudio accidere,
quod non habeat quid mixtum desiderij, in eo molestiam quandam
animi nostri sentire , quod p ers on alit er ad splendidissimum
bunc Conventum nequiuerinus nos conferre, sicut leto, hilari,
promptoque animo et cupiebamus, et optabamus. Neque dubitare
Nos, quin tarn Regales, quam Reginalis Serenitates sue metiantur,
qua cogitatione, quibus votis, simus easdem prosequuturi, sicut
indubie sanguis ipse reuelabit eis, cuius apud nos tanta vis est, vt
40 *