im
die eben so sehr die politische Stellung der römischen Curie beleuchtet,
als die Gesinnung und Ansicht des Fürsten, der sich als
„michi, quin pocius in me sibi, cum ex man dato vestro in Strato
via fuerim, vindictam sumere valeat, quid michi Stragovienses
„quidam fecerint, et qualiter erga me se gesserint, vobis innotescere
„racionabile iudicavi, precipue quia ex hoc colligere poteritis, quan-,,t
u m vos diligant, et quantum regiam revereantur excel-„lenciam,
qui Rcgi tamquam precellenti et omni crea-„ture
debent esse subditi propter Deum.” (Den früheren Abbt
und den Prior lobt er , da der Letztere aber verreisen musste in ökonomischen
Angelegenheiten, fing das Elend an) — „paulatim paulatim
„subtrakere raichi ceperunt necessaria in claustro assidue remanentes.
„Nam quandoque mihi pullus semicoctus et natans in aqua insipida mit-„tebatur,
quandoque michi, quin eciam sepius, caseus destinabatur vi-„lissimus,
factus de aliorum residencia caseorum, quandoque vini duo
„inodica deferebantur bacharia et cum labore nimio acquisita, stubam
„propter me calefacere multociens noluerunt, a peticionibus meis averte-„bant
facies, et sublimibus me respiciebant oculis, tamquam si essent
„arduo augustorum sanguine procreati. Que denique omnia et plura alia,
„que non scripsi, cum invite audienti exponerem suppriori, et dicerem,
„quod tacita michi dari videbatur licencia, cum res necessarie non da-„bantur,
nichil michi duxit aliud respondendum, nisi „quod non con-„stabat
sibi, quod Rex abbatem quondam per suum Nota-„rium
rogavisset, ut michi deberent in neccssariis provi-„dere,
et volebat inde aliquid ordinäre” de villis quibusdam
„faciens mencionem, dicens „tot et tanta subtraxit Ecclesiae
„nostrae Dominus Rex, bene poterat sibi sul'fecisse, et
„non per alios consumere bona nostra.” Ad que profecto ter-„ritus,
quin pocius stupefactus curavi hospicium querere”. — Der Dechant
von Wissehrad nahm sich seiner an. Der aulgebrachte Notar setzt
hinzu: „Quare cum intersit Regie clemencie suorum familiarium contu-„melias
proprias reputare, vestro culmini duxi flexis genibus supplican-„dum,
quatenus bec, que michi facta sunt, animadversione condigna pu-„niat,
et velit in ore Regio castigare, maxiine cum ex hoc evidenter
„possitis conicere, qua lein supprior et quidam aliieius coin-„plices
erga vos gerant et gesserint voluntatem.” — So
viel geht aus diesem Schreiben hervor, dass König Ottokar selbst in
Böhmen eben so wenig allgemein beliebt als gefürchtet war, um wie
viel weniger konnte er in den österreichischen Landen auf Anhänglichkeit
rechnen. — Seine Herrschaft stand dort auf sehr schwachen
Füssen. Man sieht, wie wenig die Schmeichelworte des Kämmerers von
unwiderstehlicher Herrschaft begründet waren, wurden sie je gesprochen.
— Wir werden später ersichtlich machen, dass König Ottokar Ursache