222

Th  an  er.

plures  habebat  ecclesias,  praesentavit  abbas  aliquem  puerum  quasi
qui  diu  viveret,  qui  reciperet  örhnes  sirnul  ecclesias  de  manu
episcopiet  liic  aliquid  de  Ulis  ecclesiis  accepit.  Episcopus  autem,
antequam  eum  investiret,  quantamcumque  poterat  ab  abbate
exigebat  pecuniam.  Deinde  abbas  vel  annuos  ponebat  sacerdotes,
vel  annuas  fecit  exactiones,  et  itte  qui  suscepit  ecclesias,  dicebatur
persona.  Tandem  rescissa  est  huiusmodi  consuetudo  vel  occasione
abbatum  vel  episcoporum,  et  dederunt  abbates  annuos  census
episcopis  pro  Ulis  ecclesiis,  quod  hie  prohibetur.  Hie  est  casus
decreti,  unde  nuper  circo  eundem  casum  Turonensis  episcopus
et  Cameriensis  abbas  quaestionem  habebant,  et  erat  quidem
simonia  quantum  et  episcopos;  sed  quomodo  punita  ?  Forte  punita,
licet  poena  hie  non  contineatur;  vel  forte  minus  puniendi,  cum
nescirent  esse  simoniam.  Sed  si  fuit  simonia,  quomodo  permittitur
eis  simoniace  acquisitum,  possidere?  Si  non  fuit  simonia,  quare
prohibetur  ?  Sed  simonia  non  fuit  ex  parte  dantium,  qui  coacti
dabant  et  non  ad  acquirendum  sed  redimendum,  tit  sibi  Heer  et
ut  (in?)  pace  sua  teuere,  quod  licet;  redimere  enim  licet,  erneue
non  licet.  Ex  parte  episcopi  accipientis  simonia  fuit,  et  ideo  prohibetur. ­
  Item  quomodo  monachi  praescribunt  tricennio?  Forte  hoc
speciale  et  odio  episcopi  eis  concessit  summus  pontifex:  vel
decimas,  quae  hie  dieuhtur  ecclesiae,  praescribit  monasterium  non
suo  nomine  sed  nomine  ecclesiae,  cuius  sunt  decimae.  Et  ita  potius
d.icenda  est  ecclesia  praescribere  quam  monasterium  possidens
illam  ecclesiam.
Zu  c.  75  C.  XII  Q.  2  v.  campana  stellt  Fol.  48  folgende
Interpretation:  Quia  in  eo  loco  forte  kaerebat  patricius  ille  seil,
iudex  forensium  causarum.  campanam  ad  convocandam  Universitäten ­
  populi,  sicut  in  Francia  habentur  campanae  communionum.
Zu  c.  1  C.  XIII  Q.  2  Fol.  49  über  die  40jährige  Verjährung ­
  gegen  Kirchen.  Hoc  secundum  Autentic.,  nam  sec.  canones
videtur  XXX,  in  Gallia  numquam.
Zu  c.  34  C.  XVI  Q.  1  Fol.  57  sind  die  Ausnahmen  von
der  Regel:  Actor  forum  rei  sequatur  angegeben,  darunter:
ratione  negotii,  ut  si  mercatores  Alamahniae  ratione  mercaturae
in  Frantia  conveniantur.
Zu  c.  3  C.  XVI  Q.  4  Fol.  64  ist  die  obige  Bemerkung
über  Verjährung  wiederholt.  Et  nota,  quod  in  Gallia  ecclesia
adversus  privatum  praescribit,  privatus  erga  ecclesiam  numquam.