Die Bibliothek und Correspondenz des Beatus Rhenanus zu Schlettstadt. 331
Spärlicher als über den grossen Freund des Rhenanus
äussern sich die Briefe über den anderen Führer der Humanisten
über Johannes Reuchlin, doch würde man irren, wenn
man glauben möchte, sie schwiegen völlig über ihn; u. A. ist
es 0. Brunfels, der folgende Bemerkungen an Rhenanus a. a.
1520 richtet: ,de Capnione rabula quidam forensis liaec apud
nos retulit. Ajebat omnia illius direpta esse, concisos Codices
chaldaeos, graecos, hebraeos in ipsius oculis, idque a personatis
quibusdam praedicatoriae factionis nebulonibus, qui se in aliüm
habitum transformassent. Argentea vasa et quicquid suppellectilis
est domesticae praedata, depopulatam domum, in summa nihil
illi reliquum esse substanciae praeter pauca quaedam innnobilia,
quae vocantur noualia et agri (?). Spero facturum (?) esse, quod
dixit, volebat enim complacere meo majori, illius maximo hosti.
Tu si quid de hoc negotio certi tenes fac sciam. Mihi pietas
atque fides Capnionis plurimum placet. Fertur et protulisse
celebre hoc aphtegma omnibus templorum vestibulis insculpendum,
cum illi multa polliceretur Bauariae dux, tum se non
debere meminisse malorum. Nihil inquit recipio, retributionem
spero a Deo altissimo. 0 hominem christianum, o uere philosophum,
ubi ea pietas uel auditur uel aspicitur ab hiis, qui haec
solo habitu profitentur, ampullis et sesquipedalibus uerbis?
Und Rhenanus meldet sofort dem Bonif. Amerbach von der
Verurtheilung Reuchlin’s: ,Pontifex Reucldiniacos ärticulos nuper
damnauit in gratiam Monachorum, quorum opera nunc eget et
in odium Lutherif Aber die interessanteste Notiz über Reuchlin
liefert ganz beiläufig Rhenanus. Bisher war man über Reuchlin’s
Eheverhältnisse nicht im Klaren, selbst Ludwig Geiger, der in
seinem gründlichen und gediegenen Werke über J. Reuchlin
so vieles aufgeklärt, kommt S. 29 auch nur zu dem Schlüsse,
es lasse sich durch unsere Quellen nicht sicherstellen, ob
Reuchlin ein zweites Mal geheirathet. Eine Notiz in einem der
Briefe des Rhenanus aus dem Jahre 1519, der sich in einem
Buche eingeschrieben fand, räth dem Albert Burer an, es wie
Reuchlin zu machen : ,beatanr aliquam matronam patroni verbis
persuasam accepturus coniugem quam verisimile non sit longius
te victuram, ut post huius obitum diuitias nactus puellam aliquam
tibi adjungas formosulam, candidulam, blandulam, quae corpus
tuum frigescens suo calore excalfactet et exhaustum suo succo
Sitzungsber. d. phil.-hist. CI. LXXVIII. Bd. II. Hft. 22