260
Mus safia.
VI. GAUCELM FAIDIT. Wird im V. und X. Capitel
erwähnt. An erster Stelle der Beginn der grösseren Biographie,
welche der kürzeren entspricht. An zweiter Stelle
die Fortsetzung der Biographie, welche über die Liehe des
Dichters zu Maria von Ventadorn und die List der Dame
Audiartz berichtet. Die erste Strophe beider angeführten Lieder
wird mitgetheilt.
Wol ohne Zweifel aus LMich.
VII. FOLQUET DE MABSELHA. Der Beginn und
der Schluss der grösseren Biographie, der kleinen entsprechend.
Perche Monsignor Bembo parla di lui nelle sue prose come di
dolcissimo poeta, non sarä se non bene gustare la sottoscritta
sua canzone per un saggio della dolcezza delle sue rime. Es
wird das Lied Tan m’abelis etc. vollständig mitgetheilt. Wir
wollen es auch, den Vergleich mit anderen Hss. zu erleichtern
(das Lied findet sich fast in allen), liieher setzen.
Tan m’abelis l’amoros pensamens,
Que s’es vengutz en mon fin cor asire,
Que no i pot nuills autre pens caber
Ni mais negus no m’es dous ni plazens;
C’adoncx viu sas can m’ausizal sospire
E fin’amors m’aleuja mon martire
Quem promet joi, mas trop lom dona len
C’ap bei semblan m’a trainat lonjamen.
Ben sai que tot can fauc es dreit niens,
Ieu qu’en puesc als s’amor me vol ausire?
C’az essien m’a donat tal voler
Que ja non er vencutz ni el no vens.
Vencutz si er, qu’aucir m’an le consire
Tot soavet, car de leis cui dezire
Non ai secors, ni d’autra no Taten,
Ni d’autr’amor no puesc aver talen.
Per so, dona, nous am saviamens,
Car vos soi fis et a mon ops traire,
E vos tem perdre e mi non puesc aver,
Eus cug nozer e soi a mi nozens,