lieber die provenzalisclien Liederhandschriften des G. M. Barbieri.
237
L’an can 1 vinc en Lombardia
Una bella dona pros
Me dis per sa cortesia
Mainz bells plazers amoros,
Et aissi rizen jogan
Dels bells serablanz quem fazia,
Ieu com fols traissim enan
Alques plus que- nom tanbia.
Nur in M bei Mahn 986 abgedruckt. 2
Fol. 128-131.
Fol. 132. AIMERIC DE SARLAT, di cui sono le canzoni
che cominciano:
Fins e lejals, donna, ses tot enjan
e:
Can si cargal (1. -gol) ram de vert fueill
e:
Eissamen mas chansos
Com la lauzeta fai.
Die Angabe der Hs., welche am Rande der ersten Zeile
steht, gilt wol für alle drei Lieder. Das erste in vielen Hss.
ABDEFIKMRT, Aimeric de Belenoi L S U c, Peirol N.
Fast überall lautet der erste Vers F. e l. e senes tot enjan;
in g, und daher gewiss auch in M, wie oben. Das zweite
bloss in E M. Desgleichen das dritte; sie lesen Aissi mueu
(M mou) mas ch.
Fol. 133—135.
Fol. 136. BEATRITZ DE DIA. Am Rande von A chantar
m’es ,Mich. Car. 68 e Lib. in Asc. Car. 136 ( ; also das Lied
war in beiden Hss. Wie oben gesagt, in A B C D I K L lt a,
una donna de Tolosa M, anonym G N W.
1 Bartsch im Verzeichnisse des Grundrisses druckt Lancan. Vgl. jedoch
in den übrigen Strophen: An tan qan vas lei venia; Gran dan ai per
raa follia u. s. w.
2 Im zweiten Verse Ma bella, wol kaum in der Hs.; Metrum und Sinn
fordern Una -b. Sonst stimmen die zwei Texte, bis auf kleine orthographische
Varianten, überein.