442
Ro c k i nger.
85c, <1
86
87
88a
88b
88c
88d
89a
89b
89c
90
I
233 1
234*
235 1
| 236 2
l 237 2
238
239
240
241
242
243
244
| 245 3
l 246 3
II
} 211
I 212'
\ 213 1
] 214
215
216
217
218
219
> 220
L
91
92
93a
93b
94a
94b
95a
95b
I
247
248 4
249 4
250
251 r>
252 5
253 5
254
255 6
256°
257
258 7 .
259 7
260 7
1 233: Tut ein man sulche vntat das jm — ist dem heran ledig.
234: Und wil -- gut verteilt sey vnd das er nicht mer rechtes doran
habe, so musz man jn des mit den betzewgen die an dem gerichte gesessen
sein.
II 212: Jtem hat aber — lehenn leyhenn.
235 (II 213): Kein kint — wider got, wozu I noch den Satz II 212 anreilit:
vnd hat der man — lehen leihen.
2 236: Nympt ein — do es recht ist.
237: Und leuckent — schuldig wer.
3 245: Spricht — wanne in lehenrecht.
246: Hat aber gewer an dem selben gut haben.
4 248: Wanne der herre — ab er wil. II trennt hier so. 222: Wan der
herre — von dem obern herren. 223: Das selbe recht hat der herre —
ah er wil.
249 (II 224): Doch ist — vnwert danon.
5 251 (II 226): Stirbt der man — nicht anders.
252 (II 227): Stirbt der herre — ah sie wollen, wozu II noch setzt: vnd
das ist auch recht.
253 (II 228): Und ist er — hie (II hie vor) geret ist.
0 255 (II 230): Der man — uff geben vnd Verliesen.
256 (II 231): Gut mag — hieuor seyt.
7 258 (II 233): Wer jm selber — mag nicht lehen satzunge gesein.
259 (II 234): Sol satzunge —■ her™ man sein.
260 (II 235) tlieile ich unten in V mit.