Ueber eiue Stelle in Aristoteles 1 Schrift von der Seele.
431
zustimmen, wenn Torstrik für seine Vermuthung, es sei xa xoiauTa
statt -avxa, oder besser, weil letzterem näher liegend, xauxa
zu lesen, sich auf Themistius und Philoponus beruft: Themistius
enivi ubi hunc locum interpretatur xa xotaüxa scribit, Philoponus
ut neutrum xctvxa legisse cerlum dt. Dass dies letztere
irrig ist, wird sich nachher ergeben. Der Satz evSs/exai
Be xa! Btat'psatv pdvai -avxa kann nach dem Wortlaut einen doppelten
Sinn haben, entweder: man kann aber auch alles von
der Btafpemc sagen, alles nämlich, was von der xivOsx'.c gesagt
worden, also: dass in ihr das b-Jjloc liege und dass auvOeat? sei
so gut die <feXij wie die y.axa /pivov, was ja beides auch von
der Biatpsai? gilt, wenn darunter die negative Aussage verstanden
wird. Oder die Worte können so verstanden werden: man
kann aber auch alles O’.xipsc’c nennen, alles wiederum, was wir
aivGeo-ic genannt haben. Aristoteles hat bisher nur von der
oiiv6scrt<; gesprochen und unter dieser einen Bezeichnung xaxdund
aTOpact? zusammengefasst, wie er es füglich konnte
und auch sonst thut z. B. Metaph. 1012 a 4. So kann man,
bemerkt er hier, die Bezeichnung owdpeoic, die sonst nur der
axöoamq angehört, mit gleicher Ausdehnung wie oövQeo«;, von
beiden, der ar.oma'.c, wie der xaxaipacn; gebrauchen. Von diesen
beiden Auffassungen ist letztere die der griechischen Erklärer,
und sie kann kaum mit Grund bekämpft werden: denn wenn
auch B’.aipecic in diesem weiteren Gebrauch nicht nachweisbar
sein sollte — mir ist kein Beleg bekannt — in dem hiesigen
Zusammenhang war die nach dem Sinne des Wortes mögliche
Auffassung nicht unklar. Simplicius, um mit ihm zu beginnen,
schreibt: s<p’ oXq -äXiv ü-ojxip.v^cy.et, cxi ev guvOsusi -avxto? xo d/suäo?-exxsiS-yj
xal xo Xsuxbv ouvaxov [j.yj Xeuxov oivjOvjvat, xa! cxi oux aveu Biatpicediq
eext guvOecju;, Bio y.a! Biaipeoiv pv)xSov so’ wv cuvOegi?. Der Sinn
ist deutlich: guvOegi? ist nicht ohne otafpecuc und daher kann
man, was güvOegk; genannt wird, auch Biaipeut? nennen: wer
möchte zweifeln, dass Simplicius ixavxa las? Wortreicher ist
auch hier Themistius: guvxiOv)gi Y“P vqvixauxa xw xoioüxw xo xoiouxov
p.i) ÜTtäp^eir ei Be xi? jj.vj güvOsgiv xa xoiauxa aXXa StaipEGiv X^yoi,
ouB’ oüxo<; 3cv Xeyoi xaxw?' BiaipeGSi eoixsv r\ aTti^aoti;, guvOegei Be
f) xaxctipaot? - xa^a Be xa! xävxa BtafpEGi? - a Y®P oavxacia git/xe^u-[Jivwp
Tiapa xv;? ahO-tps-uc, resBeijaxo, b voüp Btaipsc r, |xev Y a P ( '>?
Sv ifavxaliExai xov ßaBi^ovxa Swxpaxvjv, 6 vou? Be oiaipst X w P l ? I J - £V T0