t)er  Ordo  iudiciarius  des  Codex  Bambergensis.  319
illis  possent  revocari,  ut  XXXII.  q.  4. 1  tribus  siquidem  et
q.  ult.  c.  pueri  ante  (c.  15.).  Item  confessus,  et  hoc  est  quod
dici  solet:  Confessio  in  iure  praeiudicat  sibi,  nisi  irritetur  aliquo
  iuris  adminiculo,  ut,  si  fuerit  per  metum  extorta  vel  vi.
Item  notandum  est,  quod  confessio  fit  multipliciter.  Confitetur
quis  iure,  ratione,  propria  voce,  ut  in  praesignatis  capitulis,  et
per  interpretationem  i.  e.  per  absentiam,  ut  III.  q.  9.  decernimus
  (c.  10.),  et  per  ordinis  susceptionem,  ut  XXVII.  c.  1.
et  D.  XXVIII.  priusquam,  muneris  oblationem,  ut  ibi  deum
confitentur  munere.  Item  sciendum  est,  quia  testibus  non  adeo
praecipitis  in  criminali  causa  quaestionibus  a  iudice  confessio
extorquetur,  non  dico  de  cruciatibus  sed  verberibus,  cum  ecclesiastica
  persona  iudex  fuerit,  ut  V.  q.  5.  il  1  i  (c.  4.)  et  XXIII.
q.  5.  circuincelliones  in  fine  (c.  1.),  a  reis  non  potest,  quorum
  spontanen  criminis  debet  esse  confessio,  ut  in  plerisque
suprapositis  capitulis.  Sunt,  qui  dicunt,  a  reo  etiam  aliquando
confessionem  extorqueri  posse  ut  XXIII.  q.  5.  c.  1.  et  XIV.
q.  ult.  si  res  aliena  (c.  1.).  In  civili  vero  negotio  non  est
confessio  extorquenda  cruciatibus  praeterquam  a  servis,  ut  II.
q.  6.  non  solent.  Illud  non  est  pratcreundum,  quia,  si  timore
tormentorum  in  iure  confessus  et  ob  hoc  condemnatus  et  excommunicatus
  fuerit,  infra  annum  veniens  ad  assertionem  innocentiae
  suae  admittitur,  post  annum  nulla  vox  eius  audietur
ut  XI.  q.  3.  rursus.  Praeterea  asserunt  quidam,  quod  in  iure
confessus  non  potest  convolare  ad  appellationis  remedium  ut
C.  II.  q.  1.  sicut  sine  (c.  3.)  et  C.  II.  q.  6.  §.  est  autem
quando  appell.  Ex  quo  enim  patet,  quod  iusta  definitio
iudicis  mandata  est  executioni,  ex  eo  claret,  quod  confessorum
in  iure  nulla  est  appellatio.
XX.  De  iureiurando  et  periurio.
Dicitur  autem  iuramentum  discreta  iuratio  vel  assertio
veritatis  per  deum  inductum  testem.  Ergo  iurare  nil  aliud  est,
quam  affirmare  vel  negare  deo  inspectore;  siquidem  in  usum
venit  ob  maximum  remedium  dirimendarum  litium,  praestito

1  Muss  heissen:  XX.  q.  2.  (deren  drei  erste  Capitel  den  Satz  enthalten)
tribus  siquidem  et  XXII.q.  ult.  etc.