318

Schulte.

ut  II.  q.  6.  §.  quod  arbitris,  et  c.  sane  et  c.  placuit  et
§.  arbitri  sunt.  Quae  sententia  utrum  veritate  nitatur,  inquirant,
  quos  mundi  labor  exagitat,  patres  tarnen  nostri  aliter  narraverunt
  nobis.  Illud  notandum  est,  quod  in  C.  III.  q.  7.
c.  infames  legitur,  quia  iudex  arbitrium  suscipere  eiusdem
rei,  de  qua  iudex  est,  et  in  se  compromitti  iubere  prohibetur
et  si  sententiam  dixerit,  non  est  danda  poenae  persecutio.  Verum ­
  hodie  arbitrum  credimus  accipere  potestatem,  ut  exceptio
rei  iudicatae  detur  reo  absoluto,  et  actori  vincenti  tribuatur  ex
causa  iudicati  actio.

XIX.  De  confessis.
Confessis  pro  iudicatis  habendis.  Gonfessos  pro  iudicatis
haben  placet,  ut  C.  II.  q.  1.  c.  1.  2.  et  q.  5.  consuluisti
(c.  20.)  et  XV.  q.  ult.  c.  1.,  ead.  q.  5.  presb.  aut.  diac.  (c.  2.).
Verum  singula  elementa  iam  dictae  causae  notanda  sunt.  Et
sunt  gravida  et  plena  mysteriis  et  subiacent  insidiis.  Quod  ergo
dictum  est,  confessos  in  iure  pro  convictis  haberi,  multipliciter
distinguitur.  Quippe,  si  in  iure,  obtinet,  si  extra  ius,  minime,
ita  rubricatur;  regulariter  ideo  diximus,  quia  solemnis  Confessio ­
  etiam  extra  ius  facta  quandoquc  praeiudicat,  puta  si  sacerdos
  vel  diaconus  confiteatur  extra  ius,  se  ante  ordinationem
peccasse,  diaconatus  vel  subdiaconatus  duntaxat  fungetur  officio,
ut  XV.  q.  ult.  si  quis  presb.  Si  autem  post  ordinationem
confessi  fuerint,  se  peccasse,  ad  tempus  ab  officio  suspensi
per  fructus  poenitentiae  ad  pristinos  gradus  resurgunt,  ut
D.  LXXXII.  c.  ult.  Item  quod  dicitur,  confessos  in  iure
pro  convictis  haberi,  hoc  debet  intelligi,  si  spontanea
voluntate  confiteantur,  et  non  per  metum,  non  vi  tormentorum,
ut  in  XV.  q.  6.  c.  1.,  C.  XXXII.  q.  2.  c.  ult.  et  XV.  q.  5.
presb.  aut.  diac.  Item  confessus  in  iure  ita  sibi  praeiudicat,
si  contra  se  confiteatur.  Sed  si  pro  se,  emolumentum  sibi  non
comparat,  ut  XV.  q.  3.  memini  et  §.  sequenti  et  praecedenti.
Item  confessus  in  iure  pro  confesso  haberi,  nisi  fuerit  pupillus
  aliusve  minor,  ut  XX.  q.  2.  c.  1.  2.,  ubi  dicitur,  si  utriusque
  sexus  filii  monasterium  intraverunt  et  se  esse  monachos
confessi  fuerint,  et  verbo  et  opere,  nec  sibi  nee  parentibus
praeiudicium  generant,  quia  infra  annuin  et  diem  exire  vel  ab