Der  Ordo  iudiciariue  des  Codex  Bambergensis.

297

tur,  et  mobilia  vel  se  moventia  habet,  pro  modo  debiti  et  tramite
  aequitatis  proficiat.  Si  mobilia  non  habent  vel  non  comparent,
  iuxta  mensuram  declarati  mittitur  actor  in  possessionem
immobilium  et  licet  postea  reus  venerit,  tarnen  non  audiatur,
nisi  actori  omne  damniun  resarcierit  et  idoneum  fideiussorem
iudicio  sisti  praestiterit.
V.  De  sequestratione  rei  litigiosae.
Res  litig’iosa  dicitur,  de  cuius  proprietate  et  dominio  inter
possessorem  et  petitorem  quaestio  vertitur  ante  iudicem.  Ubi
ergo  deproprietate  non  de  possessione  lis  agitur,  res  in  nullam
  omnino  debet  transire  personam,  donec  de  causa  cognoscatur,
  ut  XI.  q.  1.  quia  res  in  litigio  (c.  50.).  Tarnen  debet
caput  illud  intelligi,  ut  tune  demum  debeat  a  possessore  res
litigiosa  sequestrari,  quando  suspectus  habetur,  ut  III.  q  3.
quia  ea  quae  de  litigio  (c.  9.).  Vel  tune  potest  intelligi,
quando  neuter  eorum  erat  in  possessione.  Vel  dicas,  quod  nullus
debeat  accipere  possessionem  rei  litigiosae  seil,  nullus  petitor.
Non  dico  possessor,  ut  XVI.  q.  5.  volumus.  1  Vel  sic:  rem
meam  colono  vel  inquilino  excolendam  concessi,  tandem  de
proprietate  huius  rei  causa  movetur  coram  iudice.  Dicit  canon,
ut  res  sit  in  eodem  statu,  quo  erat  tempore  litis  motae  seil,
apud  colonum.  Fructus  debet  sequestrari,  donec  de  causa  cognoscatur,
  ut  II.  q.  6.  quotiens  pos.  Ex  hoc  cap.  praesignato
XI.  seil,  colligi  potest,  quia  litigiosum  beneficium  non  debet
alicui  episcopus  concedere.  Si  quis  etiam  rei  litigiosae  confirmationem
  a  summo  pontifice  impetraverit,  nullius  momenti  erit,
ut  in  extrem.  In  literis. 2  Iure  civili  qui  sciens  rem  litigiosam
donationis,  venditionis  vel  cuiuscumque  contractus  nomine  acceperit,
  compellitur  non  tantum  rem  restituere,  sed  etiam  pretio
eius  privari,  non  ut  lucro  cedat  eins,  qui  alienavit,  sed  ut  etiam
1  In  den  Ausgaben  (Richter  u.  a.)  ist  die  Ordnung  in  C.  XVI  also:  qu.
1.  2.  5.  3.  4.  Danach  stände  dies  Capitel  als  zweites  in  4.  Da  aber  die
Ordnung  der  Handsch.  oft  abweicht,  habe  icb  die  5  lassen  müssen.
2  Keine  der  also  anfangenden  Decretalen  der  Comp.  I.  (bezw.  Greg.  IX.)
hat  diesen  Inhalt.  Es  ist  aber  die  an  den  Bischof  von  Exeter  gerichtete
Decretale  (Append.  XLIV.  10.  Lips.  LI.  2.  Cassel.  LII.  2.  Bamb.  XLII.  2.)
und  zwar  das  aus  Comp.  I.  hergenommene  C.  1.  X.  II.  30.  Die  Comp.  I.
hat  auch  nicht  den  Anfang  des  Originals.