Der  Ordo  iudiciarius  des  Codex  Bambergensis.

295

si  quis  sacerd.  (c.  18.),  C.  III.  q.  4.  clericus  (c.  8.).  —
Rens  absens  ex  contumacia  lite  nondum  contestata  destituitur
possessione,  ut  D.  LXXXI.  si  quis  amodo  (c.  16.),  et  adversarius
  mittitur  in  possessionem,  ut  D.  LXXIIII.  consuluit
(c.  9.),  ut  reus  hac  saltem  ratione  constrictus  veniat  infra
annum  et  quod  cautioneni  sisti  iudicio  praebeat  et  recipiat  possessionem ­
  et  cognitionalia  subeat  certamina,  ut  praesignato  c.
eonsuluit,  et  XI.  q.  3.  rursus  (c.  36.).  Post  annum  nulla
vox  eius  audiatur  ut  in  eod.  c.  rursus.  Non  dico  de  proprietate,
  sed  de  possessione,  quia  post  annum  adversarius  quasi
ex  secundo  edicto  fit  possessor,  ut  XX.  q.  2.  si  in  qualibet,
et  c.  puella  (c.  1.  2.).  Verum,  ut  aiunt  decretistae,  sive  lite
contestata  sive  non,  si  absens  contumaciter  citatus  non  venerit,
  excommunicatur,  si  excommunicationem  contempserit  etc.,
non  solum  pro  contumacia  sed  etiam  de  principali  causa  condemnabitur.
  Et  quod  excommunicari  debeat  habetur  C.  IV.
q.  5.  c.  1.  et  C.  V.  q.  2.  c.  2.;  quod  de  principali  causa  vel  crimine
  possit  condemnari  ostenditur  ex  illo  c.  decernimus
C.  III.  q.  9.  (c.  10.)  et  in  praefato  C.  IV.  q.  5.  et  C.  XXIV.
q.  3.  ibi  de  illicita  (c.  6.),  remedio  etiam  appellationis  denegato,
  verum  iam  dicto  c.  de  illicita  ita  tarnen,  ut,  si  ex  falsis
  instrumentis  vel  testibus  condemnatus  fuerit  in  civili  vel
criminali  negotio,  infra  annum  excommunicationis  ad  purgandam
  innocentiam  venire  voluerit,  de  principali  negotio  audietur
sed  condemnatus  de  contumacia  habebitur;  si  vero  ultra  annum
distulerit  omni  sumoto  remedio  pro  condemnato  habetur,  ut
in  XI.  q.  3.  rursus  et  c.  quicunque  (c.  12.).  Et  hoc  locum
habet,  quando  sententiae  condemnatus  non  paruerit  et  ideo
excommunicatus  fuerit,  tune  usque  ad  annum  ad  falsi  probationem
  et  innocentiae  assertionem  admittitur.  Si  vero  condemnatus ­
  sententiae  paruerit,  tune  usque  ad  XX.  annos  recipitur,
ut  Cod.  ad  legem  Cor.  de  f.  1.  quer  ela  (c.  12.  C.  Iust.
IX.  22.).  Si  vero  nec  excommunicationis  nec  condemnationis
sententiae  paruerit,  ulterius  non  audietur,  et  praecipue  si  clericus
  est  et  excommunicatus  divina  celebrare  praesumpserit,  ut
D.  LXII1.  Salonitanae  (c.  24.),  XI.  q.  3.  si  quis  episc.
(c.  6.),  nisi  dispensatio  adhibeatur  ut  C.  II.  q.  5.  quae  de
causa  (c.  9.)  et  XI.  q.  3.  c.  penult.  —  Si  quaeratur,  qua
poena  multandus  sit  reus,  quando  paret  iussioni  iudicis,  pro