294

Schulte.

IV.  De  contumacia  absentium  punienda.
Reum  contingit  abesse  quandoque  ex  necessitate,  quandoque
  ex  negligentia  vel  voluntate,  quandoque  ex  contumacia.  Et
quidem  quando  ex  necessitate,  legatum  debet  ad  synodum  mittere,
  qui  causam  absentiae  non  solum  allegare  sed  etiam  probare ­
  debeat,  ut  C.  V.  q.  3.  c.  1.,  et  C.  IV.  q.  5.  c.  1.  Qui
etiam,  si  tempore  absentiae  in  aliquo  laesus  fuerit,  ad  omnia
restituitur,  ut  C.  VII.  q.  1.  p.raesentium,  et  XVI.  q.  3.  prima
actione  (c.  13.)  et  XXXIII.  q.  1.  c.  1.  et  2.  —  Absens  ex
negligentia  vel  voluntate  condemnatus  infra  X.  dies  appellare
potest,  postea  reversus  difficile  audietur  ut  in  extrav.  de  matrimonio
  contrahendo  vel  iam  contracto  Exoniensi
episcopo  pervenit, 1  ubi  dicitur:  ,Si  aliqui  apparuerunt,  qui
velint  et  possint  legitimum  matrimonium  accusare,  quaerendum
est,  utrum  tempore,  quo  fuerunt  coniuncti,  accusatores  siluerunt
et  eos  coniungi  debere  cognoverunt.  Quod  si  tempore  coniunctionis
  illos  hoc  scivisse  et  siluisse  constiterit,  de  cetera  grave
esset  eos  audiro/  Ceterum  cum  de  negligentia  vel  temeritate
saepius  ammonitus  se  corrigere  negligit,  primo  increpari  meretur,
  secundo  suspenditur,  tertio  excommunicatur,  deinde  degradatur,
  ut  XXVII.  q.  1.  si  custos  (c.  18.),  et  D.  LXXIIII.
Honoratus  (c.  8.)  et  D.  L.  contumaces  (c.  21.),  D.  LXXXIV.
c.  1.  et  C.  VII.  q.  1.  si  quis  presbyter  (c.  24.).  Sed  ex
tali  offensa  post  humiliationem  deiectus  facile  restituitur,  ut
in  praesignato  c.  D.  L.  contumaces,  nisi  contumaciae  maioris
  criminis  societur  suspicio,  ut  in  praefato  c.  innuitur.  Huiusmodi
  poena  quidem  tanto  cuilibet  irrogatur  quanto  pluribus  ex
eius  contumacia  discrimen  imminere  non  timetur,  ut  D.  C.  quoniam
  quidem  (c.  1.),  et  cum  in  tantum  excreverit  contumacia, ­
  quod  per  ecclesiam  non  possit  teneri  ad  disciplinam,  per
extraneas  potestates  coercetur,  ut  XI.  q.  1.  petimus  (c.  19.),
1  Da  dieser  Titel  de  matr.  contrah.  vel  iam  contr.  in  keiner  der
Compilationes  antiquae,  insbesondere  nicht  in  dem  allein  in  Betracht
kommenden  Breviarium  Extrav.  Bernhardi  Papiensis,  wohl  aber
in  der  App.  LIX.,  Lips.  LIX.,  Cassel.  LVIII.  Bamberg.  XLIX.  sich  findet
und  dieses  cap.  in  diesen  älteren  Sammlungen  steht,  so  ist  wohl  bewiesen,
dass  es  daher  geschöpft  ist.  Das  cap.  Pervenit  ad  aud.  nost.  ist  in  die
Sammlung  Gregors  IX.  nicht  übergegangen.  In  der  Compil.  I.  steht  es
als  c.  3.  1.  IV.  t,  19.  Qui  matrimon.  accusare  possint  vel  in  eo  testari.