116
Haupt.
0.
der hiez Julianus
unde sin bruder Julius. 149,
57 ff.
Oucli was ein ander man
alsus
genennet Julianus 151,21 ff.
Oucli was ein ander man benant
als ich üch machte alliie bekant
mit dem namen Julian
4. Fuit etiam alius Julianus qui
utrumque parentem nesciens
occidit. S. 142,143.
5. Fuit et alius Julianus, non
quidem sanctus sed sceleratissi-
scilicet Julianus apostata
. . S. 143.
die meistere haben in genant
Julianum apostatam. 155,
63 ff.
Diese fünf Juliane sind einer der stärksten Beweise, dass
der Dichter des Passion^ls die Legenda aurea vor sich gehabt
hat. Schon oben ward bemerkt, wie bereits Massmann
1. c. in I. 4 nachgewiesen hat, dass der Dichter die Geschichte
vom Julianus apostata oder ,vom bösen Juliano' hier
nur wiederholt hat aus dem zweiten Buche des Passionais
ed. Hahn 355, 83—362, 94 überarbeitet in seiner Weise. Zumeist
wörtlich stimmen überein Köpke 158, 57—161, 6 mit
Hahn 359, 84—362, 94. Die Geschichte des Julianus apostata
wird, wie im Passional, genau so in der Legenda aurea
zweimal erzählt, das erste mal in XXX: De sancto Juliano,
und das zweite mal in CXXV: De decollatione sancti Johannis
Baptistae, wie sie denn auch im zweiten Buche des Passionais
einen Theil der Geschichte Johannes des Täufers bildet.
XVII. Von sante Ignacio 0. XXXVI. De sanctoIgnatio 0.
XVIII. Von sante Blasio 0. XXXVIII. De sancto Blasio 0.
XVIIII. Von sante Agathen 0. XXXIX. De sanctaAgatha 0.
XX. Von sante ValentinoO. XLII. De sancto Valentin
o 0.
XXI. Von sante Julianen 0. XLIII. Desancta Juliana 0.
XXII. Von sante Gregorio. XLVI. De sanctoGregorio.
Das Leben dieses Heiligen zerfällt bei Jacobus in 19
Abschnitte; dieselben und genau in derselben Ordnung hat
auch das Passional mit Ausnahme von 9 und 18. Sieht man