Plur. armor dagli eibar, in sagli Srbar, nicht dj’,insf. Es ist darin
wohl eine Spur des lat. Glenus zu erkennen, b) Mit auslautendem
a, wie im Ital.: brazza, cara (nb. dem Msc. eher), cozza
(in der Redensart fer al cozza), dida, fila, fusa, mella, miera
(migliaja). Manchmal zwei Formen; nach a) al zndcc, nach
b) al znoccia. Zu bemerken ist hier, dass bei der ersten, mehr
masculin aussehenden Form, die Aussprache des o des Sing,
sich doch verändert hat, während sie bei der zweiten unversehrt
blieb.
Numerale.
246. Flectionsfähig sind ausser unus auch duo: Msc. du,
Fern, do; tres: Msc. tri, Fern. tre.
Pronomen.
247. Personale. Die Nominativformen für ego und tu
fehlen, es werden statt derselben die obliquen Formen me, te gebraucht.
Man ist demnach berechtigt auch in nö und vo eher
die lat. Accusative nos, vos als die entsprechenden Nominative
zu erblicken.
248. Der 1. Sing, und der 1. 2. Plur. der Verben wird a
vorgesetzt: a cred (credo), a carden (crediamo), a cardi (credete);
me a enoss (io conosco). Bei Fragen incliniert ein solches a in
der 1. Person in der Form -ja: hoja? (ho io?), cardenja? (crediamo?).
Die 2. Sing, entbehrt dieses a, statt dessen wird te
wiederholt: te-t cred (tu credi). Inclinierend vöt (vuoi tu?);
nach Consonanten mit vermittelnden a: udör a t (odori tu?). Bei
der Frage in der 2. Plur. findet man das Encliticon -v: siv?
(siete?), zavariev? (vaneggiate?).
249. Für die dritte Person ist ein Nominativ vorhanden
und zwar Ule in der Form des Artikels: Msc. Sing, e: lassa ch’e
fezza (ch’ei faccia); e pedar e fe (il padre egli fece); vor Vocalen
V: da ca meja l’e aese, un disordin Hin fa zent; Fern. Sing.
la: la da; Msc. Plur. i: lassa ch’i fezza; vor Vocalen j: i mi
j’aveva (i miei avevano); Fern. Plur. al: al bastune dal volt al
fa pez (le fanno peggio); vor Vocal agli: tot al bess agli ha el
sh vlen (tutte le biscie le hanno il loro veleno). Wie man aus
diesen Beispielen ersieht, ist dieses tonlose, proclitische Prono-