Literaturgeschichte der Compilation es antiquae etc.
83
appellatio vel a principe vel a
lege vel canone appellare prohibeatur;
qui notari solent
II. q. VI, in principio; in
quibus casibus judex appellatinni
non deferens non punitur, appellatio
tarnen quandoque te.net
quantum ad appellantem, ut infra
invenies e. t. in eminenti. A.’
In Bamb. P. II- 6. verändert
mit t.
e) Zu c. 21. ibid. v. sun malitia:
Cod. Ye 80. [Bamb. P. II. 6.]
quod appellatio non
ubi lege vel canone appellare
prohibeatur, ut in distinctione,
quam posui II. q. VI.; inhibetur
appellatio et quae etc.’ Dies passt
wieder genau auf Richard's
Distinctionen [Cod. Prag. fol.
280“].
Cod v Ye 52.
'Nota quod non tenet appellatio
interposita ad fovendam malitiam
manifestam. A. S. e cum
sit Rnmnna, consuluit A.'
'Nota
tenet ad fovendam malitiam manifestam
interposita s. e. cum sit,
consuluit et c. pervenit, c. praeterea,
qui ex quaerimoniis’. Im
Trierer Codex 864 ist diese
Glosse gez. R.
Dass viele Glossen der beiden Codices sich zu einander so verhalten,
dass der eine aus dem anderen geschöpft hat, ist unzweifelhaft,
wie die folgenden Beispiele ergeben:
0 Zu c. Uterus 2. de renunt. I. 5. v. absque nostra permiss.
Cod. Ye 52. Cod. Ye 80.
'Hinc videtur, quod episcopus
non possit transire ad religionem
sine licentia papae: ar. VII. q. I.
mutationes. Quod quidam concedunt.
Similiter nec canonicus
regularis ad districtiorem religionem
sine licentia praelati sui:
ar. XIX. q. III. c. I. et II. Alii
dieunt, quod licet: ar. XIX. q. II.
dune, infra de trans. ad rel. c. I.
et c. seine, et secundum eos hoc
'§. Ar. quod non possit ingredi
monasterium sine licentia
papae: VII. q. I. mutationes.
Quod multi simpliciter fatentur.
At ego credo, quod possit: ar.
XIX. q. II. duae, q. VII. petrus
potestatem, infra de regulär, hinc
c. quia consilium est, quod proho
per verba hic posita rogandum
et monendum etc. per verbum
quietis et nq relaxari, infra de