116

v.  Schulte

7.  c.  quum  ex  p  Zenit.  ib.  'personurum.  rectorem  ecclesiae  et
est  vulgare  Angliae.’
8.  e.  ad  aures  de  bis  quae  met.  v.  interpusita  [c.  3.  X.  I.  40.]
iunuitur  ex  loco  boc,  quod  licet  metu  interveniente  aliquis  beneticio
vel  ecclesiae  renuntiet,  si  iurarnentum  intervenerit,  eam  repetere
non  potest.  simile  extra  de  jurej.,  si  vero  aliquis,  X.  1.  de  rest.
spol.,  accepta;  X.  II.  de  re.  spo.,  conquesti.  Arg.  contr.  XXII.  q.  IUI.
c.  1.  2.  et  3.,  extra  1.  de  const.  iud.  del.  pervenit.  Contra  extra
I.  de  his.q.  met.  c.f.  abbas;  contra  X.  I.  de  rest.  spol.  sotlicite.  Contrarior
  solutio.  Quidam  sicut  albertus  et  laur.  notaverunt,  quod
illud,  quod  dicitur:  in  eontrariis  dispensatio  luit  (quod  vero  hic  non
similibus  dicitur),  ius  esse  commune  vel  ibi  cum  erat  spoliatus,
renuntiavit,  hic  non;  vel  hic  agitur  de  obtinendo  beneficio,  ibi  de
iam  obtento.  Sed  quoniam  praedictae  solutiones  ad  oinnia  praedicta
contraria  sedanda  non  sufficiunt,  ideo  cum  alano  et  quibusdam
aliis  magnae  auctoritatis  viris  dien,  quod,  nisi  talis  metus  interfuit,
qui  potuit  cadere  in  constantem  virum.  si  per  talem  metum  quis
renuntiavit  vel  abiuravit,  ecclesiam  suam  non  obstante  illa  renuntiatione
  vel  iuramento  eam  potest  repetere,  nisi  praestiterit  sponte
iurarnentum,  vel  alias  ratum  habuerit  renuntiationem,  in  quo  casu
loquuntur  omnia  contraria.  Si  vanus  fuit  metus,  tarnen  eius  nulla  sit
excusatio,  ut  ff.  quod  metus  l.  metum  an  ,  ff.  de  re  iu.  si  quis  ab
ulio;  vel  ratum  habuerit  sponte,  quod  fecerat  per  timorem,  tune
repetere  non  potest,  ut  hic  et  in  similibus  dicitur.  Et  hanc  solutionem
  innuit  dominus  papa  extra  III.  e.  t.  c.  I.  t.  ubi  multum  est  de
bac  materia  in  glo.’
9.  Zu  c.  ex  transmissa  de  i'oro  comp.  [c.  6.  X.  II.  2.)  wird
citirt  'const.  friderici  de  leodis.’
10.  c.  Ad  ultimum  de  causa  poss.  [c.  2.  X.  II.  12.  .  .  .
propter  quae  iura  Job.  [Job.  Bass.]  et  sequaces  eius  dixerunt,
cognitionem  possessionis  praemittendam  fore  cognitioni  proprietatis,
et  hoc,  quod  hic  dicitur,  admittunt.  Dominus  vero  M.  [Martinas]
et  hi,  qui  eum  sequuntur,  dicunt,  quod  hic  licite  potest  fieri,  quod
simul  de  proprietate  et  poss.  agi  potest,  et  leges  illas  intelliguni,
cum  agitur  per  interdictum  uti  possidetis  vel  utrobique,  quod  est  de
retinenda  possessione.  Nos  autem  secundum  canonicam  aequitatem
aperte  dicere  debemus,  quod  causa  poss.  et  propr.  simul  in  eodem
iudicio  tractari  possunt  et  una  sententia  debet  terminari,  ut  extra