58
v. Schulte
De verborum interpretatione aliqua annectenda esse idoneum
diximus, ne, cum verbis uti debemus, sera poenitudine dictionum
signacula pertnsa testa corrogemus. Unde ergo coniugium, matrimonium
sive connubium, contuhernium et nuptiae dicantur ....
(Folgen Worterklärungen über Ehe, Ordensausdriicke.)
Nuptiarum bonnrn veile nubere damnabile est . . . .
Quaer. an C. sit inter sponsum et sp.? Secundo quo casupossint
ab invicem discedere! Quod inter sp. et sp. c. sit, definitioneconiugii
facile probatur rationibus et auctoritatibus.
Est igitur M. coniunctio viri et mulieris ....
Sed quis consensus m. faciat non immerito quaeritur ....
Notandum quoque est, quod duo sunt in C. attendenda, seil, per
quid fit et ad quid fit.
Auctoritatibus quoque probatur, inter sp. esse coniugium ....
His auct. probatur, coniugatos sine mutuo consensu non posse
continentiam profileri ....
Item impossibilitas coeundi, si post carnalem copulam inventa
fuerit, non solvit C .... Alioquin, nisiita solvatur, auctoritati praefati
concilii modis omnibus obviaret.’
Damit bört der canonistische Theil auf.
Exposuimus de spons. et de arrliis sponsalitiis in genere. Nunc
audiamus in quadam specie i. e. si rector provinciae vel ad eum pertinentes
dederint arras sponsalitias. Sic enim verbum istud exponitur
C. si nuptiae, ex r. p. 1. I.’ Es folgt nun eine rein civilistische kurze
auf das römische Recht gestützte Auseinandersetzung über arrliae
sponsalitiae, donationes sponsalitiae und donatio propter nuptias.
Es kann keinem Zweifel unterliegen, dass dieser Tractat bald
nach dem Erscheinen des Dekrets abgefasst worden ist.
c. Ein dritter Tractat, dessen Anfang bereits in dem ersten
Beitrage Seite 8 mitgetheilt ist, stellt ausser in dem Codex der
Berliner Bibi. Sav. 14. Fol. 63—110, wo er hinter des R o 1 a n d us
Summe steht, im Cod. B. III. 21. der Bamberger Bibliothek, fol.,
mbr. s. XIV. hinter der Summe des Stephanus von Tournay.
Er ist ebenfalls bald nach dem Erscheinen des Dekrets gemacht,
da in ihm keine einzige nachgratianiscbe Quelle citirt wird. Inhaltlich
ist er eben so wenig als die beiden vorhergehenden von besonderer
Bedeutung, da er weder Neues bietet, noch auch in der Behandlung
neue Gesichtspunkte hat. Der Werth dieser Tractate liegt daher vor-