616
v. Schulte
b) Zu c. 9. quia requisivisti de appell. 11. 18. Coel. 111. v. dies
’suprade off. jud. del. ad haec 1. I., s. de appell. ad haec. Magister
WiV i) intelligit illud c. de pluribus electis tali modo: 'elegimus p.
et si ille aliquo casu interveniente non potest esse, eligimus M. et ita
de ceteris’. Quod bene fieri potest et istis acquiritur jus ex tali nominatione:
'Argumentum infra LXXXV. Archidiaconum et LXI.
Studii vestri’.
Zu c. iS. a nobis est de sent. exc. V. 14. Coel. 111. v. absolutio
a sede ap. requiratur: 'sed hoc habet iocum in mortuis tantum,
illud autem in mortis articulo constitutis, qui, ex quo penitent,
reconciliandi sunt, ut viatico non priventur, ut d. L. Penitentes. Magister
Gwil. dicit, quod urgente mortis articulo ille, qui incidit in
canonem late sententie, etiam a laico instante ultima necessitate,
reconciliari et absolvi possit ita quod, etiamsi supervixerit postmodum
et convaluerit, non egeat absolutione summi pontificis, debet tarnen
modum penitentie et satistactionis a papa suscipere et hoc argumentum
illius c. de cou. di. III. Sanctum est baptisma!.
c) Zu c. 1. Vestra de coliab. der. et mul. III. 1. Luc. 111.
verbo condempnatur: 'Insufficiens est ista descriptio, cum non
omne notorium sit tale; nam ante sententiam potest esse notorium, ut
s. de divortiis Porro, s. de filiis presb. c. ult. 1. Die ergo, ut uotavit
R. s. de sortilegio Ex tuaruni
d) c. fraternitatis un. Qui cler. vel voventes IV. 4. v. longitudo:
Similiter 1. I. t. e. [libro l. titulo eodem] consuluit contra.
proprias se daturos juraverunt? Videtur, quod tenentur ut XV. q. I. Merito, sujtra
de jurej. sivero; XXII. q. ÜI.#i aliquid; et peccat inortaliter, qui contra juramentum
venit, licet penam non sustineat debitam pro mortali. Simile XXVU. di. si vir.
Haec est communis opinio theologorum. 5
Tancred hat in dem Apparate zur Comp. II. die Glosse vor Augen gehabt bei
beiden Stellen, da er Einzelnes wörtlich daraus entnimmt.
*) Welcher W i lh el m dies ist, lässt sich schwer sägen. S a rt i nennt mehrere dieses
Namens (vgl. mein Lehrbuch S. So Note 40). Meines Wissens sind bisher nirgends
Glossen von einem solchen mitgetheilt worden.
2 ) Apparat Tancredi ad Comp. II. c . . . Patet autem quod non omne tale comprehenditur
sub hac diffinitione, nam multa sunt ante sententiam notoria: II. q. I. de
manife., s. de filiis presb. c. ult. I. I., s. de divor. porro., s. de sorti. c. ult. 1. I •
Nach Cod. Bamb. P. II. 6. Dies zeigt die Benutzung deutlich.
R. ist wohl unzweifelhaft Richardus Anglicus, dessen Glosse also in den
Anfang des XIII. oder das Ende des XII. Jahrh. fällt.
Über R o d o i c u s mein Lehrb. S. 49.