38

v.  Schulte

(nach  der  Summe  des  Rolandus  zur  P.  II.)  bis  70,  118  —123,  und
enthält  im  Ganzen  30,  ist  aber  unvollständig,  indem  sie  mit  der  Seite
mitten  im  Satze  abbricht.
Um  in  die  Art  der  Behandlung  einen  vollkommenen  Einblick  zu
ermöglichen,  theile  ich  die  folgenden  5  ganz  mit.
I.  Quidam  iuvenis  nobilem  quandam  midieremfilimn  exalio  matrimonio
  habentem  in  matrimonio  sibi  collocavil.  Qua  mortua  aliam  sibi
propter  corporis  incontinentiam  in  uxorem  duxit,  post  aliquantulum
vero  ternporis  humanae  sorti  exemtus  eius  privignas  superstes  midierem, ­
  quam  praefatus  vitricus  in  coniugium  duxerat  atque  septennio
carnali  copula  pro  veile  cognoverat,  post  eius  obitum  in  in.  clanculo
habere  voluit.  Quo  comperto  ecclesia  eos  penitus  absque  mora  separavit.
  Demum  adolescens  antedictus  suam  complexionem  apud  se
considerans,  ne  corporis  sui  laesionem  pro  praedicta  complexionis
observantia  incurreret,  quam  absconse  sibi  desponsavit,  nec  non  ipsam
voluntarie  se  allegat  cognovisse.  Transacto  ternporis  aliquo  intervallo,
quis  habens  liliam  unicam  iuvenem  saepedictum  lautam  ad  coenam
et  delicatam  in  noctis  crapusculo  illum  invitat.  Quod  dum  in  mensae
refectione  cibariis  ac  potibus  diversis  foret  alteratus  ,  ipsum  coepit
commonere,  quatenus  suam  filiam  pulcbritudine  nimia  decoratam  in
uxorem  duceret.  Cuius  verbis  acquiescens  ipsam  statim  desponsavit
atque  in  eadern  uocte  patre  volente  nec  non  ipsa  consentiente  asserit
se  cognovisse.  Audito  hoc  antecedens,  quam  sibi  latenter  desponsaverat,
  patri  suo  intimare  placuit,  ut  ab  illo  m.  studeret  revocare.  In
hoc  autem  themate  Q.  t.  [quaestiones  tres]  videntur  posse  formari.
Quaeritur  I.  utrum  privignus  uxorem  vitrici  post  eius  obitum  in
m.  de  iure  possit  accipere?  S.  q.  est,  an  secundam,  quam  clanculo
desponsavit  et  carnali  copula  cognovit.  in  coniugium  habere  debeat?
T.  q.  est,  an  assertioni  duorum  sit  credendum?
In  I.  Q.  de  facili  probare  possumus,  quod  privignus  mulierem
a  vitrico  cognitam  in  uxorem  habere  valeat.  Nam  fuit  ibi  Consensus,
pactio  coniugalis,  idoneitas  personarum,  Votum  minime  ibi  exstitit
nec  dissimilitudo  tidei,  nec  error  personae.  Et  sic  de  caeteris.  Ergo
coustat,  quod  eam  habere  potuit.  Item  alia  ratione  probari  potest.
Inter  matrem  et  filiam  vel  filium  non  est  primum  genus  affinitatis,  et
hoc  probo  in  continenti.  Primum  enim  genus  affinitatis  constituit
vir  cum  consanguinitate  uxoris  suae,  et  e  conversu.  Sic  ad  connnodum
  causae  tuae  de  secundo  genere  affinitatis  et  ex  transverso  retor-