602

M  u  s  s  a  f  i  a

Sein 1  ähnlich  ist  die  Erzählung  bei  Ratherius  (X.  Jahrh.)  im
III.  Sermo  de  octavis  paschae,  zuletzt  abgedruckt  in  Haupt’s  Zeitschrift ­
  für  deutsches  Alterthum  VIII,  21  *).  Es  wird  erwünscht  sein,
statt  eines  Auszuges  den  kurzen  Text  vor  sich  haben  zu  können:
Quidam  rex  iuvenis  cum  baberet  exercituin  et  multitudinem  sapientum
  dumque  nequirent  quod  iuvenibus  competebat,  sapientibus
stultitiam  eorum  reprirnentibus,  agere,  ihiierunt  Consilium  ut  quisque
illorum  patrem  interficeret  proprium.  Actum  est.  Unussedillorum,  non
tolerans  tantum  admittere  scelus,  dixit  uxori  suae:  'si  patrem  meum
interficio,  ne  consilio  pereamus  prodito  non  modice  metuo’.  Consensit
uxor  ad  servandam  soceri  vitam  atque  alendum  in  suo  eum  ccllario
locant.  Imperat  sane  filio  pater  ut  interrogatus  a  rege  de  quovis
consilio  non  antea  responderet  donec  ad  se  illud  referebat.  Obtemperans
  igitur  tarn  industrius  regis  est  consiliarius  factus  ut  inviderent
illi  omnes  socii  eius.  Adeuntes  itaque  regem  interminati  sunt  quod,
nisi  eum  interficeret,  eos  omnes  absque  dubio  perderet.  Tristissimus
rex  consensit;  quaesivit  tarnen  ab  eis  qua  occasione  id  facere  posset.
'Praecipe’  aiunt  'illi  ut  cras  veniens  non  secum  ducat  nisi  unum  servum,
  unum  amicum  et  unum  inimicum’.  Territushoc  dicto,  ille  patrem
ex  hoc  sciscitaturus  adivit.  Pater  vero  'ne  contristeris’  inquit;  'sed
valde  bonum  prsepara  nobis  obsonium,  Optimum  de  me  accepturus
consilium’.  Post  prandium  igitur  dixit  illi  secretius  pater:  'habes  Optimum ­
  asinum;  illum  pane  vino  et  carne  duc  tecum  onustum:  habes
caniculam  ad  tua  defendenda  valde  paratam;  illam  tecum  habeto,
uxorem  quoque  adhibens  tecum,  asinum  pro  servo,  canem  pro  amico,
uxorem  of(erens  pro  inimico’.  Agit,  asinum  assumsit,  canem  secum  pariter
  duxit,  uxorem  nec  liquit.  Regem  adiit  tristissimum,  considerare
quae  detulerat  flagitans  illum,  'iste’  inquiens'qui  adstat  onustus,  meus
est  servus;  ille  alter  meus  amicus;  tertia  meus  est  quo  infestiorem
habere  me  spero  neminem  inimicus’.  Audiens  illa  super  ignem  ait
accensa:  'inimicumne  me  tuum  esse  pronuncias?  merito,  inquam,  quae
contra  regis  prseceptum  tuo  servavi  patri,  tibi  obediens,  vitam’.  Adohabe

  die  Mähre  als  Lehrbeispiel  niedergeschrieben.  Meint  er  damit  etwa  den  gleich
zu  erwähnenden  Ratherius?  Dieser  kann  aber  seine  unmittelbare  Quelle  nicht  gewesen ­
  sein.
*)  Schon  Wolf,  Altd.  Bll.  I  28,  hatte  darauf  verwiesen.