Zur Geschichte der Literatur über das Dekret Gratians. II.
119
Für die genaue Kenntniss Frankreichs und der Lombardei
(Bolognas) ist die folgende Stelle entscheidend:
*C. II. q. 6. c. 24. v. ista autem. 'Haec possunt esse verba G.
dicentis superius i. e. superiore parte Theodosianae legis, vel sunt
verba ipsius imperatoris Theodosii. Sed cum Theodosianus Codex
non sit in Lombardia, est enim Aurelianis et apud sanctum Dionysiwn,
videtur, quod G. has leges sumpsisset de canonibus Ivonis,
quos quidem inducit non quomodo teneant, sed ne ignorentur’.
III. Sehen wir auf den Inhalt des Werkes, so ist zunächst hervorzuheben,
dass die Handschrift unvollständig ist, indem sie in c.
3. C. 36. q. I. aufhört. Dass der Autor die P. III. commentirt hat,
lässt sich aus dem zu D. CI. anzuführenden Citate entnehmen.
Über den tractatus de poenitentia sagt er nur: 'Hin breviter. Accedit
magister denique ad tertiam quaestionem, qua quaeritur [an] sola
cordis contritione absque oris confessione quis possit satisfacere. Si
vera et pura sit, constat peccata dimitti. Exigitur tarnen exterior
satisfactio ut et sacerdoti confiteamur, si tarnen tempus sit confitendi.
Et in eo casu intelligendae sunt illae auctoritates, quae dicunt, absque
anteriore satisfactione non remitti peccata. Ceterum si desit confitendi
facultas sufficit interiori contritioni soli deo confiteri. Et in
eo casu intelligendae sunt illae auctoritates, quae dicunt, sola cordis
contritione peccata remitti’.
Weiter gibt uns die Einleitung über verschiedene Punkte Aufschluss,
deren betreffende Stellen lauten. Anfang: 'Sancti Spiritus
assit nobis gratia’.
Magister G. in hoc opere autonoma sive dicta magistri loco
proemii talem suo praemisit libro titulum Concordia discordantium
canonum. In quo materiam et intentionem breviter exponit,
et quia, ut auctoritas tenet, in legibus nihil invenitur contrarium, nihil
idem, nihil simile nisi aliqua distinctione mutetur, unde multo minus
hoc inveniri deberet in canonibus, exponimus discordantium canonum
non qui sint, sed qui videantur esse. . . .
Incipit autem in hoc capitulo prima distinctio. Dividitur enim
hoc opus per partes quatuor, quarum secunda incipit a prima causa,
tertia a dioecesani (d.h. Causa XIII.), quarta a prima causa
de matrimoniis (C. XXVII). Dividitur per causas et quaestiones, quas
distinxit. * Distinctiones apposuit in prima parte et ultima pauca