Zur Geschichte der Literatur über das Dekret Gratians. II.
tlt
(Reuter 3. S. 633). Von sich selbst spricht der Autor p. 129, wo
er 'deficiente accusatore’ die Nothwendigkeit der Purgatio verwirft:
'mihi omnium minimo nee magistri nomine digno videtur’.
VII. Als eigenthümlich zieht sich durch das Werk ein starkes
Betonen der päpstlichen Jurisdiction. Ich hebe einige charakteristische
Stellen aus.
pag. 29.
'Sunt autem haec [Conc. gen., welche als den 4 Evangelien
gleichstehend erklärt werden nach dem Vorgänge aller
älteren] Chalced. Nie. Const. Ephes. primum, quae nullo
dispensationis eolore vel mutare vel mutilare nec ad unum
iota sancta Romana ecclesia praevalet’.
pag. 33.
'Canones enim suae interpretationis auctoritatem primae sedi
reservant, unde et pleraque conciliorum capitula ita concludunt:
salvo in omnibus iure sanctae Rom. ecclesiae’. 'Ceterum,
quod diximus, interpretationem canonum summae
sedi servatam, intelligendum est, universalem et necessariam.
Est enim interpretatio triplex: principalis, judicialis,
magistralis. Prima necessaria et universalis secunda necessaria
nec universalis, tertia neutra nisi auctoritate
firmetur’.
D. 40. p. 39.
'Est tarnen casus, in quo a subditis apostolicus condemnatur,
si lapsus in haeresi deprehenditur’.
pag. 127.
'Quare imperator potest infamiam abolere ideoque, cum
papa super imperatorem, immo ipse verus imperator sit,
non est duhium, eum idem posse .... Imperator autem e
contra abolitione sua civilia non ecclesiastica jura restituit.’
pag. 131.
'Hic quaeritur, an a saeculari tribunali in causis pecuniariis
ad papam appellari possit. Videtur hoc inde, quod papa
verus imperator est. Non dedignatur etiam imperator sanctam
Rom. ecclesiam matrem suam agnoscere cuius advocatus
est et a qua imperiale deeus accepit.’