334
v. Schulte
9. c. 1. D. I. de eonsecr. de ecdesiarnm consecratione *) etc.
'Et nota, quod verba hic posita non Gratiani sed Felieis papae sunt,
licet eius non sint nomine intitulata.’ Vergl. die Nota der Correctores
Romani dazu.
10. c. 40. D. I. de consecr. Nemo v pallas vero quae in sanctnarii
sordidata fuer int minist er io. 'Haec est vera littera in B. 1. III.
e. c. ult. 5 [Burcb. III. 216., das allerdings das letzte ist, wenn man
von den Zusätzen absieht.] Eod. verbo sindonem vero foris abluant.
'In III. 1. B. c. ult. habetur: sindone foris delata. 5
XII. Eine Beihe von interessanten Bemerkungen Hesse sich aus
dem Werke mittheilen. Ich beschränke mich jedoch auf folgende,
welche zugleich dazu dienen, den Nachweis allseitiger Behandlung
S i m o n’s zu liefern.
C. 8. D. 79. Si duo. 'Haec imperialis constitutio ideo est autentica,
quia apostolico rogante ab imperatore est promulgata, ut j. di.
XCVII. Victor.’
C. 1. D. 85. ab omnibus fuerat electus i. e. duabus partibus,
nam dicuntur omnes facere, quod duae partes faciunt. Anconitani
vel omnes istos tres elegerant, ut, si aliquis eorum in examine reperiretur
minus idoneus esset alius, quem posset eorum electio declarare.
Unde ex hoc innuitur, semper tres dehere eligi. Sed hoc ihi forte obtinet,
ubi confirmatio electionis ad principem pertinct, sicut in
nonnullis provinciis observatur.’
C. 22. D. 93. 'Mappulae sunt quaedam linteamina, quibus equi
senatorum olim cooperiebantur. quod etiam Constantinus cardinalihus
concessit, ut eorum equi certis diehus sic ornati incederent, in quodam
extrav. quod sic incipit: Ut non sibi praeiudicium generaret-Causa
XIII. pr. setzt er auseinander, dass erst Gratian das canonische
Becht allgemein zugänglich gemacht habe, bis dahin hätten
es nur die gekannt 'qui erant, forensibus disceptationibus eruditi. 5
Dessbalb führe Gratian nun Kleriker ein als disputirend iiher Zehnten
u. s. w.
c. 4. C. XVI q. 3. quicunque. 'Dicunt quidam, qui hinc volunt
colligere, quod nulla praescriptio a peccato praescribentem excusat,
cum omnis praescriptio contra ius naturale videatur esse introducta.’
9 Dass also die P. III. anhebt, ist durch die übereinstimmende Angabe von Paucapalea,
Stephanus, Simon, Sicardus u. a. ausser Zweifel gesetzt, auch
durch alte Handschriften bestätigt.