Zur  Geschichte  der  Literatur  über  das  Dekret  Gralians.

323

comvnuni  iure  ad  nullos  lieredes  transire  potest  de  gratia  tarnen  et
canonum  benignitate  conceditur,  ut  ad  sanguinis  transeat  heredes.
Inde  est  etiam,  quod  ipsum  ius  gratia  appellatur,  uti  s.  q.  V.  c.  I.
Tarnen  est  etiam,  quod  sine  metu  symoniaei  criminis  vendi  non
potest,  ut  j.  e.  q.  nemini.  Est  tarnen  spirituale  mixtum;  nam  si
merum  esset,  non  posset  laicis  de  iure  concedi.  Item  quaeritur,  cum
plures  sint  patroni  alicuius  ecelesiae,  an  aequaliter  vel  inaequaliter
habeant  j.  p.  ?  Et  credinus,  quod,  cum  sit  res  incorporea,  divisionem
non  patitur,  sed  totum  est  in  singulis  et  a  singulis  in  solidum
habeatur.  Item  cum  j.  p.  per  ditationes  et  locupietiones  acquiritur,  ut  j.
e.  q.  filiis,  quaeritur,  an,  quicunque  aliquid  dat  ecelesiae  puta  XL
vel  C.  solidos,  an  per  locupietiones  dicatur  j.  p.  acquisivisse?  Et  dicimus,
  quod,  licet  in  canonibus  non  inveniatur  expressum,  quantum
quis  dare  debeat  ad  hoc,  ut  per  ditationem  j.  p.  sibi  acquisivisse
dicatur,  tarnen  credimus,  quod  non  quaelibet  donatio  patronum  conslituit
  dantem  sed  si  quis  tantum  dederit,  ut  inde  clerici  sustentari
possint.  Unde  adhaereas  illi  verbo  ditaverint  et  patebit  tibi  solutio
quaestionis.  Tune  autem  ditare  intelligitur,  cum  (antum  assignat
ecelesiae,  unde  et  luminaria  et  clericis  necessaria  possint  subministrari,
  ut  C.  I.  q.  II.  c.  I.  —  Item  quaeritur  de  eo,  qui  iusp.  habet  in
aliqua  ecclesia,  quae  tarnen  necessitate  vel  alia  de  causa  mutatur  in
alium  locum,  in  qua  istarum  ecclesiarum  iste  dicatur  j.  p.  habere,
an  in  nova  vel  in  veteri?  Et  eredimus,  quod,  si  per  ditationem  j.  p.
acquisivit,  cum  divitiae  sequantur  novam  ecclesiam,  et  j.  p.  per  ditationem ­
  acquisitam  novam  ecclesiam  comitatur.  Secus  forte  esset,  si
per  constructionem  vel  possessionem  j.  p.  acquisivisset.  —  Item  q.,
an  j.  p.  sine  consensu  episcopi  patronus  possit  religioso  loco  concedere?
  Quod  apostolicus  approbare  videtur  in  extrava.  quamvis
simus  Q.  Utrum  autem  qui  concedit  aram  suam  alicui  vel  vendit

*)  c.  JO,  de  jure  patr,  111.  33.  Comp.  I.  —  Lehnt  er  auch  die  letztere  rein  civilistische
Frage  ab,  so  enthält  doch  die  vorausgehende  Erörterung  eine  höchst  praktische
Casuistik.  Rufinus  hat  eine  lange  Erörterung  über  das  Patronat,  Stephanus
nicht.  Johannes  Faventinus  hat  die  seinige  aus  Rufin  entlehnt.  Da  er  offenbar
die  Erörterungen  von  Rufin  bez.  Johann  ergänzt,  in  diesem  Falle  aber  nur  Rufin,
im  ersteren  nur  Stephan  gemeint  haben  könnte,  da  Johann  beide  (des  Rufin
und  Stephan)  hat;  so  halte  ich  für  erwiesen,  dass  er  unter  der  summa  schlechtweg ­
  die  des  Johannes  Fa  ven  ti  nus  versteht.  Die  Erörterung  über  den  Charakter ­
  des  Patronats  hat  Rufin  bez.  Johann.

21