314
v. S e h u 1 t'e
Vidimus, quid sit m. Videndum est, quae sint neccessaria ad m.
contraliendum. Tria siquidem sunt necessaria: Consensus, pactio
conjugalis, idoneitas personarum. Consensus iuxta illud Nicolai 'Suf
ficiaf etc. Ca. XXVII. q. II. c. II. Pactio coniugalis est necessaria
iuxta illud Ambrosii 'Non defloratio’ etc. Causa eadem q. eadem. Idoneitas
personarum valde est necessaria, sine qua consensus et pactio
penitus probantur inania. Nisi enim personae fuerint idoneae ad matr.
inter se contrahendum, consensus et pactio coniugalis nullius erunt
momenti. Circa quam multa desiderantur: Votum, solutio vel ligatio,
dissimilitudo fidei, error, conditio, spiritualis proximitas, aetas, enormitas
delicti, impossibilitas coeundi, consanguinitas vel affinitas, nec
non et violentia. His praemissis nunc singula prosequamur. A voto
ergo incipientes thema teile ponamus.
'Quidam XXVII.
votum castitatis babens’ etc.
V. Causa XXXIII. qu. III. wird also eingeleitet.
'Tertio quaeritur, utrum sola cordis contritione et secreta satisfactione
absque oris confessione possit deo satisfacere? <) Verum pro
sui prolixitate eiusque quoad causarum tractatum inutilitatem, eam
ad praesens dimittimus atque s ent entiis inserendam et pcrtractandam
reservamus. Ne tarnen penitus in ea reputemur inutiles, historiam
tantum credimus inserendam’. Nun folgen wörtlich aus Paucapalea
die dort aufgeführten alttestamentalischen historiae. Dazu: Tune
salvabitur midier usque alios eunuchos natura facit. Tangit illud
evangelii Matthaei, in quo legitur: Quia pharisaei interrogaverunt dominum,
si licet homini dimittere uxorem suam’ cet.
VI. In allen drei Handschriften endigt das Werk mit der Causa
36., ohne der Pars III. auch nur zu gedenken, mit den Worten: 'si
puella superaddita ea consentiente quamvis patre contradicente fuerit
traducta. Et liaec dicta sufficiant.'
ObRolandus die Pars tertia bearbeitet habe, ist schwer zu sagen.
Wenn man aus der gänzlichen Abwesenheit in diesen 3 Handschriften
l) So, nicht satisfieri (wie Maassen S. 7. hat) lesen alle drei Codices, nur setzt
der Berliner hinzu: c quis sat. p. ’
Maassen Paucapalea macht bereits aufmerksam darauf, dass diese Stelle
beweise, der Verfasser sei Theolog gewesen, indem Sententiae der technische
Titel für eine best. Art theol. Schriften sei. Man nannte also vorzugsweise die
Lehrbücher der Theologie (Dogmatik und Moral).