292

V.  Schult«.

videnmus,  quae  personae  praescribere  possint  illa  praescriptione,
et  contra  quas  Circuit  autem  liaec  omnem  personam  [da*
durcli  entfallt  meine  Conjectur]  personalti  tarn  majorum  quam  minorum,
  praeter  pupillos,  contra  quos  non  currit.
Si  etiam  pater  alienat  castrense  vel  [quasi]  castrense  peccuniam
  [I.  peculium]  filii,  dum  est  in  potestate  patris,  non  currit
haec  praescriptio  contra  filiiim,  dum  est  in  sacris  patris.  Sed
postquam  fuerit  emancipatus,  tune  incipiet  currere  contra  ipsum
haec  praescriptio.  Similiter  si  maritus  alienat  dotem  uxoris,  non
currit  huiusmodi  praescriptio  contra  uxorem,  nisi  post  mortem  viri.
Fraescribuntur  autem  huiusmodi  praescriptione  res  tarn  mobiles
quam  immobiles  vitiosae  non  vitiosae.  Si  autem  aliqua  domus
debeat  fisco  publicas  functiones  et  aliquis  praescribat  domum  et
imperator  postea  ab  eo  petat  functiones,  ipse  quidem  tutus  esse
potest  quamquam  tarnen  a  possessione  ipsius  domus  sed  nunquam
tarnen  a  domino  persolvendas  functiones.  (?)
Eflectus  eius  est,  ut  ille  nisi  vi  expulsus  fuerit.  Tune
enim  dafür  utilis  rei  vendicatio.  Opponitur  autem  haec  prescriptio
  tarn  actioni  in  rem  quam  actioni  in  personam.  Et  hoc  ante
litis  contestationem.  Quia  si  lis  erit  contestata,  iam  actio  perpetuatur
  usque  ad  XL  annos,  nisi  sit  actio  ex  dolo,  quae  per  biennium
  expirat.  Notandum  etiam  est,  quod  actiones  istae  nulli
currunt  possidenti  rem  nomine  alterius,  ut  qui  rem  aliquam  conduxit,
  vel  cui  res  commodata  est,  vel  apud  quem  deposita  est,  vel
(qui  accepit  eam  in  emphiteosin,  vel  qui  precario  accepit.  Nidlus
inquam  istorum  potest  praescribere,  nisi  postquam  intervertit  possessionem.
  Jntervertere  possessionem  est  confiteri,  non  amplius
alterius  nomine,  sed  suo  veile  possidere  rem  illam.  Et  hoc  testimonio
  fieri  (lebet;  et  si  postea  dominus  rei  siluerit  per  annos  XXX,
ille  tutus  erit  praescriptione.  Est  alia  praescriptio,  quae  uni  actioni
sed  XL  annorum  praescriptione  tantum  dominus  rei  contra
debitorem  tutus  erit  et  nulla  alia;  et  lioc  ut  possideat  rem  quam  pignori
  supposuit.  Sed  XXX.  annorum  praescriptio  currit  contra  debitorem ­
  et  opponitur.  ...  Im  Folgenden  hat  dieser  Codex  einige  Irrtliümer.
  So  stellt  praescriptio  unius  rei  für  diei,  richtig  viva  voce,  wo
in  meiner  Abhandlung  der  Druckfehler  una  voce  steht.  Abweichend
ist  weiter  der  Absatz  auf  Seite  4SI.  Es  heisst  im  Wiener  Codex: